الف - آشنا كردن مردم با سرپرستى و فرماندهى جوانان نوآموخته اسلام كه پيشينه بت‌پرستى و خوى دوران جاهليّت ندارند و مسلمانى پاك و جانبازند تا مردم براى پيشوائى على بن ابى طالب عليه السّلام كه ميان ياران ديرينه پيغمبر جوانى مينمود آماده شوند و فرمان او را بپذيرند . ب - دور كردن مدعيان فرمانگزارى و رهبرى مسلمانان كه همان سروران قريش و مهاجران پيشينه‌دار در مسلمانى بودند و بنيان‌گذاران آينده پيشينه از مركز مدينه تا زمينه تصدى جانشينى و زمامدارى على فراهم شود و چون توده مردم از انصار مدينه و عشائر وابسته اسلام رقابتى در بارهء پيشوائى نداشتند و چون با تجديد بيعت خلافت آن حضرت استوار ميشد ديگران كه در مرز دور در جبهه بودند در برابر عمل انجام شده قرار ميگرفتند و مخالفت نميكردند . ولى اين نقشه پيغمبر پيشرفتى نكرد زيرا سران مهاجرين آمادگى خود را امروز و فردا كردند و بويژه با بسترى شدن پيغمبر ص نگرانى از حال آن حضرت را بهانه آوردند و اردوگاه اسامه كه در يك فرسنگى مدينه در دره‌اى بنام جرف برپا شده بود تهى ماند و مهاجران نخست كه براى بسيج نامبرده بودند در آن فراهم نشدند و انتظار اسامه بدرازا كشيد تا گزارش سخت حالى پيغمبر را شنيد و اردو را منحل كرد و بمدينه برگشت ، « 1 » 2 - در بستر بيمارى خود روزى كه سران مهاجر و رقيبان مقام خلافت گرد حضرتش انجمن بودند خواست يك عهدنامه بنويسد و از آنها امضاء بگيرد تا بلكه از خلافت آنها جلوگيرى كند و سربرداشت و فرمود : ايتوني بدواة و قرطاس لعلّي اكتب لكم كتابا لن تضلّوا بعدى ابدا .

--> ( 1 ) ص 423 ج 2 سيره ابن هشام : اسامه گويد چون حال پيغمبر سنگين شد بمدينه سرازير شدم و مردم هم با من آمدند و نزد رسول خدا ص رفتم كه زبانش بند آمده بود و دستش را بسوى من گرفت و به آسمان و برآورد و فرو نهاد من دانستم كه برايم دعا كرد .