و صبر كنيد در دو حالت يكى تحمّل بر سختيهاى عملى كه محتاج به ثواب آن ميباشيد و ديگر بر ترك عمل بديكه طاقت عقاب آن را نداريد ( 1 ) و نيز ميگفت دو نفرند كه مستحق ميباشند دورى رحمت الهى را يكى كسى كه ايمان بمعاد ندارد و ديگر كسى كه خود را از محرّمات الهى نگهدارى نمينمايد و بندگان ما بين دو چيزند نعمت خدا و گناهان خودشان و اصلاح اين دو چيز را نمىكند مگر شكر و استغفار ( 2 ) راهبى ميگريست از او سبب پرسيدند گفت گريه‌ام براى دو چيز است يكى كمى زاد و توشه و ديگرى از دورى سفر هولناك معاد آه ز بىزادى روز معاد * زاد كم و طول مسافت زياد مترجم گويد سزاوار است همه گريه كنيم براى اين سفر دور و درازى كه در پيش داريم و تأسّى كنيم بائمّه و بزرگان دين خود ( 3 ) چنان كه امير المؤمنين ( ع ) در دلهاى شب گريها ميكرد و ميفرمود آه از كمى توشه و دورى سفر آخرت و از اين كلمات ميفرمود و گاهى غش ميكرد ( 4 ) و حضرت امام حسن ( ع ) هر گاه ياد ميكرد مرگ و قبر و بعث و نشور و گذشتن از صراط را گريه ميكرد و چون ياد ميكرد عرض اعمال را بر حقتعالى نعره ميكشيد و مدهوش ميگشت و چون به نماز مىايستاد بندهاى بدنش ميلرزيد به جهت آنكه خود را در مقابل پروردگار خويش ميديد و چون ياد ميكرد بهشت و دوزخ را اضطراب مينمود مانند كسى كه او را مار گزيده باشيد يا عقرب بلكه اصحاب خاص ايشان ( 5 ) نيز چنين بودند چنان كه حضرت امام محمد باقر ( ع ) فرمود كه ابو ذر از خوف الهى چندان گريست كه چشم او آزرده شد به او گفتند دعا كن تا خدا