كنيد و اما وجه تشبيه اين مطلب به زنا و رفتن روح ايمان گويا اينست كه انفاق در راه خدا عملى است مستحسن و نيكو و داراى ثواب و پاداش از جانب خداى تعالى ، ولى در صورتى كه در ضمن خرماى بد و پوسيده صورت گيرد آن ثواب و پاداش از ميان برود ، چنان كه روح ايمان هنگام زنا از مؤمن برود ، مرحوم مجلسى در اين باره دو وجه ديگر هم نقل مىكند ، ولى همه را خالى از تكلف نميداند . 18 - سليمان بن خالد گويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : « همانا خدا نيامرزد كه به او شرك آورند . ولى كمتر از شرك را براى هر كه خواهد بيامرزد 48 سوره 4 » يعنى گناهان كبيره و غير آنها را ( براى هر كه خواهد بيامرزد ) عرضكردم : گناهان كبيره هم داخل استثناست ؟ فرمود : آرى . شرح - سليمان تعجب مىكند از اينكه گناهان كبيره هم قابل آمرزش باشد ، ولى امام عليه السّلام طبق تعميمى كه از آيه شريفه مستفاد مىشود ، در پاسخ او ميفرمايد : آرى گناهان كبيره هم قابل آمرزشند ، نهايت اينكه بدون شرط و قيد نيست كه بندگان در ارتكاب كبائر جرى و بىباك شوند ، بلكه بمشيت خدا مقيد است ، از اين رو گفته‌اند : با وجود آنكه اين آيه شريفه از تمام آيات قرآنى بندگان را بيشتر اميدوار مىكند ، زيرا غير از شرك هر گناهى را قابل آمرزش ميداند ، جانب خوف را هم ملاحظه كرده و شرط آمرزش را مشيت خدا قرار داده است ، پس صفت خوف و رجا را با هم به ميزان لازم مراعات كرده است . 19 - اسحاق بن عمار گويد : به امام صادق عليه السّلام عرضكردم : در گناهان كبيره هم استثنا مىباشد كه خدا براى هر كه خواهد بيامرزد ؟ فرمود : آرى ( هر گناه كبيره‌ئى از هر كس آمرزيده نشود ) . 20 - امام صادق عليه السّلام راجع به ( آيه شريفه 269 سوره 2 ) « بهر كه حكمت داده شد خير بسيار داده شد » فرمود : مقصود ( از حكمت ) معرفت امام و دورى از گناهان كبيره‌ايست كه خدا براى آنها دوزخ را واجب فرموده است . 21 - محمد بن حكيم گويد : به حضرت ابو الحسن عليه السّلام عرض كردم : گناهان كبيره شخص