جز با كسى كه اميد خير خواهى داشت مشورت نميكرد ، دلتنگ نميشد و ناراضى نبود و شكايت نميكرد و پرخواهش نبود و انتقام نميجست و از مكر دشمن هم غافل نبود ، بر شما باد كه همه اين اخلاق شريفه را بدست آوريد ، اگر ميتوانيد ، و اگر نميتوانيد بدست آوردن اندك از رها كردن بسيار بهتر است ( پس هر قدر ميتوانيد بدست آوريد ) نيرو و توانى جز بوسيله خدا نيست . توضيح - اين روايت با اندكى اختلاف در نهج البلاغه هم ذكر شده است ، و شارحين راجع به برادرى كه حضرت براى خود در گذشته معرفى مىكند ، و اين صفات حميده را برايش توضيح ميدهد ، اختلاف دارند ، بعضى احتمال داده‌اند مقصود پيغمبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله است و برخى گفته‌اند : ابو ذر غفارى و دسته‌ئى احتمال داده‌اند مقداد است ، و جماعتى گفته‌اند : اين كلام بر سبيل مثل گفته شده و برادر مخصوصى مقصود نيست ، چنان كه رسم شعرا و ارباب ادبست . 27 - مهزم اسدى گويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : شيعه ما كسى است كه صدايش از گوشش تجاوز نكند ( فرياد نكشد ) و دشمنيش از بدنش ( تنها تن خود را برنج اندازد نه ديگران را ) و ما را آشكارا نستايد ( تا كينه مخالفين را برانگيزد ) و با عيبگوى ما همنشينى نكند و با دشمن ما ستيزه نكند ، اگر مؤمنى را بيند احترام كند و اگر بجاهلى برخورد از او دورى كند . عرضكردم : پس تكليف من با اين شيعه نماها چيست ؟ فرمود : در ميان آنها جدا شدن ( خوب از بد ) و تبديل ( خوب و بد ) و امتحان واقع شود ، قحطى برايشان پيش آيد كه نابود شوند و بيمارى وبائى كه آنها را بكشد و اختلافى كه متفرقشان سازد ، شيعه ما كسى است كه چون سگ عوعو نكند و مانند كلاغ طمع نورزد و اگر هم از گرسنگى بميرد ، از دشمن ما چيزى نخواهد .