مؤمن را هم نداند ، مؤمن برادرش را ملاقات كند و با او مصافحه نمايد ، سپس خدا به آنها نظر كند و گناهان از رخسارشان بريزد تا از يك ديگر جدا شوند ، چنان كه تند باد برگ را از درخت فرو ريزد . 21 - رفاعه گويد : شنيدم امام عليه السّلام ميفرمود : مصافحه كردن مؤمن از مصافحه ملائكه بهتر است ( كنايه از اينكه مقام مؤمن از مقام فرشته برتر است ) . باب معانقه دست به گردن يك ديگر نمودن 1 - امام باقر و امام صادق عليهما السّلام فرمودند : هر مؤمنى كه براى زيارت برادرش بيرون شود و حق او را بشناسد ، در برابر هر گامى كه بردارد ، خدا يك حسنه به او دهد و يك گناه از او بزدايد و يكدرجه او را بالا برد ، و چون در خانه‌اش را بكوبد ، درهاى آسمان برايش گشوده شود ( مقدمات آمدن رحمت آماده شود ) و چون ملاقات و مصافحه و معانقه كنند ، خدا به آنها روى آورد ، سپس بوجود آنها بر فرشتگان ببالد و فرمايد : دو بنده‌ام را بنگريد كه براى من يك ديگر را ملاقات كردند و دوستى نمودند ، بر من سزاست كه پس از اين ايستگاه ايشان را به آتش عذاب نكنم ، و چون برگردد به شماره نفس كشيدن و گامها و كلماتش فرشته او را بدرقه كنند و تا فرداى آن شب او را از بلاء دنيا و آسيبهاى آخرت نگهدارند ، و اگر در آن ميان بميرد از حساب بر كنار باشد ، و اگر مؤمن زيارت شده هم حق زيارت‌كننده را چون او بشناسد ، مانند پاداش او برايش باشد .