حاتم را نشنيده‌ئى كه گويد : اذا ما عزمت الياس الفيته الغنى * اذا عرفته النفس و الطمع الفقر « چون بنوميدى تصميم‌گيرى و دلت به آن شناسان گردد ، آن را بىنيازى يا بى و طمع را فقر دانى » . 7 - امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه ميفرمود : بايد در دلت احتياج بمردم و بىنيازى از ايشان پيدا گردد ، و احتياج به آنها در نرم زبانى و خوشروئى باشد و بىنيازيت از آنها در حفظ آبرو و نگهدارى عزتت باشد . شرح - عاليترين دستور معاشرت و برخورد با مردم را امير المؤمنين عليه السّلام در اين جمله بيان مىكند و حاصلش اينست كه : انسان بايد در دل دو عقيده داشته باشد : يكى آنكه در معاشرت بهم نوع محتاجست ، زيرا طبعا اجتماعى آفريده شده و در بقاء خود به آنها محتاجست ، پس لازمست نرم گفتار و خوش برخورد باشد ، ديگر آنكه محتاج و نيازمند به آنها نيست و بايد به خود اعتماد كند و خدا را روزى ده بندگان و مسبب الاسباب داند ، پس نبايد تملق و چاپلوسى كند و خود را خوار و زبون نمايد ، بلكه در عين خوشروئى و شيرين سخنى عزت نفس و مناعت طبع خويش را بايد حفظ كند . باب صله رحم 1 - جميل بن دراج گويد : از امام صادق عليه السّلام اين قول خداى - جل ذكره - را پرسيدم : « بترسيد از خدائى كه بنام وى از همديگر تقاضا ميكنيد و از بريدن خويشاونديها پروا كنيد كه خدا مراقب شماست ، 2 سوره 4 » فرمود : آن أرحام مردم است كه خداى عز و جل بصله آن امر فرموده و بزرگش داشته مگر نبينى كه آن را در رديف خود قرار داده است .