به فرزندش حسن عليه السّلام فرمود : پسرم ! آن كتابى را كه به تو سپردم به من بده ، حسن عليه السّلام كتاب را به حضرتش داد ، على عليه السّلام فرمود : پسرم ! آن را بخوان . و تو اى فلانى كه ترجمهء كتاب را نوشتى در آن بنگر ، اين كتاب به املاى رسول خدا و دست خط من است . كتاب را خواند ، حتى يك حرف مخالف و هيچ گونه تقديم و تأخيرى در مطالب و كلمات آن نبود ، گويى يك نفر به دو نفر املاء كرده است . امير مؤمنان خداى را سپاس و ثنا مىگفت و فرمود : سپاس خداى را كه اگر بخواهد امت دچار اختلاف و پراكندگى نمىشود ، سپاس خداى را كه مرا نزد خويش و دوستانش فراموش نكرده و مقامم را فرو ننهاده و مرا از ياد نبرده است چرا كه اين ياد و نام دوستان شيطان و حزب او است كه ناچيز مىشود و از ياد مىرود . هر كس از شيعيان كه در محضر حضرتش بود از اين سخنان خوشحال شد و شكر خدا گفت . و البته اين جريان بسيارى از كسانى را پيرامون حضرتش بودند ناراحت ساخت و ما اين ناراحتى را در چهره و رنگ و روىشان ديديم . * * * تمام اين گزارش يا بخشهايى از آن در منابع زير نيز آمده است : نعمانى / الغيبة 48 + ارشاد القلوب 2 / 298 + شاذان بن جبريل / الفضائل 142 + الروضة 24 . + طبرسى / كفاية الموحدين 2 / 433 . + اثبات الهداة 1 / 179 ، 197 ، 204 ، 621 ، 658 + مدينة المعاجز 83 . + مجلسى / بحار 15 / 236 ، 16 / 84 ، 36 / 211 ، 38 / 51 ، 54 . * * *