* سال 76 هجرى ؛ ابان را كه گويا 14 سال دارد ، بر بالين سليم مىبينيم . آيا سليم در سراى ابان مقيم بوده و در جمع خانوادهء او مىزيسته يا كه در مجاورت سراى ابان ، خانه‌اى داشته است ؟ از تعبير سليم كه مىگويد : انّى قد جاورتك . . . به نظر مىرسد كه در همسايگى ابان مىزيسته است . به هر حال چه در سراى او و چه در كنار او ، ابان بر بالين سليم حضور دارد و به وصاياى او گوش مىدهد و پذيراى مسئوليتى بس بزرگ مىگردد . سليم دارد اسناد را از زير سرش بر مىدارد و به ابان مىدهد . دستهاى ابان مىلرزد ، آن گونه كه ضربان قلب او در قلب ما احساس مىشود ، چرا كه سليم او را از اهميّت سرنوشت ساز و خطرناك و مرگبار اسناد آگاه كرده است . ابان اسناد را گرفته است ، سليم دارد براى او اسناد را مىخواند . چيزى نمىگذرد كه سليم بدرود مىگويد . ابان بار ديگر كتاب سليم را مىخواند ، حقايق كتاب او را بىقرار مىسازد و هول و هراسى سخت بر جانش مىافتد . او خود بعدها كه به حضور امام سجّاد عليه السّلام مىرسد از اين بحران روحى ياد مىكند و امام عليه السّلام او را به مرز يقين مىرساند . * سال 77 هجرى ؛ در اواخر اين سال ابان را در بصره مىبينيم كه براى هميشه مقيم بصره مىشود . پسوند البصرى به همين خاطر است . او در بصره خود را از موالى عبد القيس معرفى مىكند چرا كه در غوغاى پان‌عربيسم اموى مسلمانان غير عرب را اصالت و حق حيات نيست ، پسوند العبدى نيز از عبد القيس گرفته شده است . * سال 78 هجرى ؛ بصره ، حومهء جنوبى شهر ، اينجا قسمت شرقى سراى ابو خليفه حجّاج بن ابى عتاب است ؛ خانهء او پناهگاه شيعيان و علويان تحت تعقيب حجاج ثقفى مىباشد . در اين خانهء