مىمانند ، در آن شب ظلمانى ، چراغ هدايتى نخواهد بود و پرچم نجاتى ديده نخواهد شد ، ما اهل بيت از آن فتنه و آشوب رسته‌ايم و در آن روزگار تاريك دعوتى به قيام نخواهيم داشت . همان مرد گفت : اى امير مؤمنان ! در آن روزگار چه بايد كرد ؟ فرمود : به اهل بيت پيامبرتان بنگريد ؛ اگر نشستند شما هم بنشينيد و اگر شما را به يارى خواندند ، يارىشان كنيد ، يارى كنيد و معذور باشيد ، آنان شما را هرگز از هدايتى بيرون نكنند و هرگز شما را به ضلالتى نكشانند ، بر آنان پيشى نگيريد كه بلا شما را بر زمين زند و دشمنان شما را شماتت كنند . همان مرد گفت : اى امير مؤمنان ! پس از آن چه خواهد شد ؟ فرمود : خداوند به وجود فردى « 1 » از خاندانم دفع بلا خواهد كرد ، آن گونه كه پوست از جايش برآيد ، بلا از جان شما دورشود . سپس حكومت را به كسى « 2 » خواهند رساند كه آنان را خوار و ذليل كند و جام زهر بنوشاندشان و امان‌شان ندهد و تنها با شمشير استقبال‌شان كند ، بر همه جا و همه كس آشوب و آشفتگى حاكم گردد . هشت ماه بىوقفه شمشير كشد تا آنجا كه قريش حاضر شوند دنيا و آنچه در آن است بدهند و مرا بيابند كه به آنان امان دهم ! و در عوض آنچه مرا از آن محروم ساخته بودند ، از آنان بگيرم و اندكى از آنچه بر آنان وارد شده بر طرف نمايم ! اين فشار تا آنجاست كه مىگويند : « اين فرد از قريش نيست ، اگر از قريش و از فرزندان فاطمه بود به ما رحم مىكرد » . خداوند او را عليه بنى اميّه برانگيزد تا كه آنان را زير گام‌هايش همچون آرد آسياب نرم كند ، نفرين‌شدگانى كه هر كجا پيدايشان شود دستگير گردند و به سختى

--> ( 1 ) اشاره به محمد بن عبد اللَّه بن حسن معروف به نفس زكيه ، رهبر قيام بزرگ ضد اموى در سال 132 ه ( 2 ) اشاره به سفّاح و منصور عباسى كه پس از بيعت با نفس زكيه و پيروزى انقلاب ، با يك كودتا قدرت را غصب و رژيم عباسيان را بنيان نهادند .