ديباچه بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ مهج دعوات سائلان بارگاه ربوبيّت و منهج عنايات سالكان طريقهء عبوديّت ، حمد و ثناى كريم واجب التكريمى است كه حاجتمندان ابواب كنوز فضل و احسانش را به اكرام ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ سرافراز نموده و نيازمندان خزاين طول و امتنانش را به انعام أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ بىنياز فرموده ، رحيمى كه از نور بشارت أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ ساجِداً وَ قائِماً يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَ يَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّهِ مصباح متهجدانش برافروخته و به پشت گرمى وعدهء لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً خرمن خار و خس وزر و گناه عاصيانش در هم سوخته . منعمى كه دعاى سحرخيزان را مفتاح خزينهء مرحمتش نموده و سؤال شب زنده‌داران را فتح الباب گنجينهء موهبتش گردانيده . فيّاضى كه آفتاب فيضش بر خشك و تر تابان و ابر احسانش بر برّ و بحر باران ، تعالى چه شأن و جلال است اين ، تقدّس چه قدر و كمال است اين ، و وسيلهء وصول فيوضات جاودانى و ذريعهء حصول سعادات دو جهانى صلوات موفور و تحيّات نامحصور رسول واجب التعظيمى است كه فاتحهء كتاب رسالتش « كنت نبيّا و آدم بين الماء و الطّين » ، و خاتمهء مجموعهء نبوّتش « وَ لكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَ خاتَمَ النَّبِيِّينَ » ، شهسوارى كه به منطوق سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى براق رفعت بر سطع آسمان تاخت و به مضمون وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ ساحت زمين را جولانگاه سمند گردون رفتار نبوّت ساخت ، بر مجد و رفعتش « دنى فتدلّى » برهانى است قاطع و بر شرف قرب منزلتش « قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى » دليلى است ساطع ، مفهوم نسخهء مصحّحهء ابداع و منطوق صحيفهء كاملهء اختراع ، آن كه كمند خيال به كنگرهء قصر توصيفش نارسا و نقد سخن در راسته بازار مدينهء تعريفش ناروا ، أعني رازدار اسرار كبريا و پرده‌گشاى سراير انبيا ، محمّد المصطفى عليه التحيّة و الثنا و درودى كه در آينهء تخيّل محاسب و هم انتقاش نگيرد و تحيّتى كه بر لوح تصوّر مهندس خيال ارتسام نپذيرد ، سزاوار آل اطهار و ذريهء ابرار اوست ، كه كشتى شكستگان گرداب سرگشتگى را سفينة النجاة و دست از جان شستگان وادى لب تشنگى را عين الحيوةاند . هر عندليبى كه نه در گلشن ولايت ايشان غزل سرايد ، صفيرش بسان فغان زاغ ، آشفتگى دماغ فزايد و هر سالكى كه نه از شمع جادهء متابعتشان پرتو هدايت جويد ، چون گردباد دشت آوارگى در ظلمت ضلالت دست از آب حيات شويد ، سيّما آن صدرنشين مسند امامت و آن بالانشين محفل ولايت آن يكه تاز ميدان امارت و آن گوهر يكتاى عقد عقد اخوّت آن كه وجود بىهمتايش به مضمون « أنا و علىّ من نور واحد » همتاى وجود آن درّ يتيم است و ذات جامع الصّفاتش به مكنون « أنا مدينة العلم و علىّ بابها » در شهر علم خاتم النبيّيّن ناهج مناهج سخن گذارى را انهج بلاغت از درر غرر كلام حقيقت نظامش منتظم و كاشفان مكاشف حقايق‌شناسى را كشف نقوش رموز از پرتو خورشيد يقينش در آينهء خاطر مرتسم ، يد علياى خيبر گشايش در اثبات مدّعاى امامت گواهى است در آستين و برگشتن آفتاب تابان در اقامت ولايتش شاهدى است به يقين ، مصدر لطف خفىّ ، مورد نصّ جلىّ ، فاتحهء صحيفهء امامت ، خاتمهء رسالهء ولايت ، كلام اللَّه الناطق ، يد اللَّه الفائق ، اسد اللَّه الغالب ، علىّ بن ابى طالب صلوات اللَّه و سلامه عليه و عليهم اجمعين ما دارت منطقه الحقّ على قطبى الشرع و النّقل ، و به نيت قواعد الملك على ركنى الاحسان و العدل .