قارِع قارِع : از اقسام تير / قرعه زننده - - ) ( قرعه ) . از آن به معناى نخست در باب سبق ورمايه سخن گفته‌اند . تيرها در رمايه با توجه به چگونگى أصابت آنها به هدف يا غرض ( - - ) غرض ) ، أسامي مختلفي دارند . يكى از آنها قارع [ خاصل ] است . قارع به تيرى گفته مىشود كه به هدف أصابت مىكند ؛ ليكن در آن اثر وخدشه‌اى ايجاد نمىكند . 1 - - ) رمايه ) . قارِعَة ؛ سوره قارِعَة ؛ سوره : صد ويكمين سورهء قرآن كريم . از آن در باب صلات ياد كرده‌اند . از امام باقر عليه السّلام نقل شده است : « هركس سورهء قارعه را بسيار تلاوت كند ، خداوند تعالى أو را از فتنهء دجال وحرارت آتش جهنم در أمان مىدارد » . 1 از اين رو ، بسيار تلاوت كردن اين سوره مستحب است . 2 قارعة الطريق قارِعَةُ الطريق : مسير آمد وشد مردم . قارعة الطريق در لغت به ميانهء راه تعريف شده است ؛ ليكن مقصود ، تمامى مسير آمدوشد مىباشد . 1 عنوان قارعة الطريق در روايات 2 وبه تبع ، در كلمات فقها در باب طهارت وصلات آمده است . نمازگزاردن 3 ونيز تخلّى 4 در محل آمد وشد مردم مكروه است . ( - - ) راه ) قارِن - - ) قِران قارى - - ) قرآن قاسِم - - ) قسمت قاشِرَه قاشِرَه : جراحت وخراشيدگى پوست ، مرادف حارصه ( - - ) حارصه ) .

--> ( 1 ) . المهذب البارع 3 / 87 ؛ الروضة البهية 4 / 428 - 429 . ( 1 ) . وسائل الشيعة 6 / 259 ( 2 ) . كشف الغطاء 3 / 475 . ( 1 ) . نهاية الإحكام 1 / 343 ؛ روضة المتقين 9 / 338 ( 2 ) . وسائل الشيعة 1 / 328 و 5 / 149 ( 3 ) . تذكرة الفقهاء 2 / 408 ( 4 ) . الروضة البهية 1 / 343 .