السيد محمود الهاشمي الشاهرودي

641

فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت (ع) (فارسى)

فائته ؛ صلات - - ) نماز قضا فاتحة الكتاب - - ) حمد ؛ سوره فاجر - - ) فجور فاحشه فاحشه : گفتار يا كردار زشت و ناپسند . از احكام آن در بابهاى صلات ، طلاق و خلع سخن گفته‌اند . اشاعهء فحشا : خداى تعالى در قرآن كريم مىفرمايد : كسانى كه دوست دارند فحشا گسترش يابد ، به عذابى دردناك دچار مىشوند ؛ 1 از اين رو ، اشاعهء فحشا حرام ، بلكه از گناهان كبيره ( - - ) گناه كبيره ) است 2 ( - - ) اشاعه فحشاء ) . فاحشهء مُبَيّنه : در قرآن كريم ، اين تعبير چند جا دربارهء زنان به كار رفته است ، از جمله : يكى دربارهء بذل مالى به شوهر براى طلاق 3 و دوم در خصوص بيرون كردن زن از خانه در زمان عدّه . 4 مورد نخست ، زوجه در طلاق خلع ( - - ) خلع ) ، بايد در ازاى طلاق مالى به زوج پرداخت كند . پرداخت اين مال بايد با اختيار و رضايت زوجه باشد . بنابر اين ، چنانچه زوج با آزار دادن و تهديد و زدن زوجه ، او را وادار به بذل مالى كند ، گرفتن آن بر مرد حرام و طلاق خلع نيز باطل است ، مگر آنكه زن مرتكب فاحشهء مبيّنه شود ، كه در اين صورت زوج مىتواند ، با سخت گيرى بر زوجه ، براى طلاق دادن ، او را وادار به بذل مال كند . دراينكه مراد از « فاحشهء مبيّنه » چيست ، ديدگاهها مختلف است . زنا ، هر گناه موجب حدّ ، مطلق گناه و نشوز و نافرمانى ناشى از تنفر زن از شوهر از ديدگاههاى مطرح در معناى آن است . 5 در مورد دوم ، شوهر نمىتواند در طلاق رجعى ، در ايام عدّه ، زن را از خانه بيرون كند ، مگرآنكه مرتكب فاحشهء مبيّنه شود ، به قول جمعى ، مراد از فاحشهء مبيّنه گناه موجب حدّ يا آزار رساندن به خانوادهء زوج است . 6