عيب جويى عيب جويى : جست و جو از عيب ديگران و بازگو كردن آن . صفت عيب جويى از صفات ناپسند است و در روايات متعدد از اين كار نكوهش شده است . از امير مؤمنان ، على عليه السّلام نقل شده است : « در جهالت و نادانى انسان همين بس كه به عيوب خود جاهل باشد ( و آنها را نبيند ) و بر مردم به عيبى خرده بگيرد كه خود گرفتار آن است و نمىتواند از آن رهايى يابد » . 1 و نيز از آن حضرت روايت شده است : « بزرگ‌ترين عيب آن است كه بر ديگران به عيبى خرده بگيرى كه همانند آن در تو وجود دارد » . 2 از عنوان ياد شده به مناسبت در باب جهاد و تجارت سخن گفته‌اند . بازگو كردن عيب برادر مؤمن در غياب او ، غيبت ( - - ) غيبت ) به شمار رفته و حرام است و چنانچه آن عيب در او نباشد ، مصداق تهمت خواهد بود ( - - ) بهتان ) . مستحب است انسان به اصلاح عيوب خود بپردازد و از عيوب ديگران چشم فروبندد . رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در حديثى فرمود : « خوشا به حال كسى كه عيبش او را از عيوب برادران ايمانىاش بازدارد » . 3 عيد عيد : روز سرور و شادى . واژهء عيد بر گرفته از « عاد ، يعود » يا « عادت » در لغت به هر روزى كه مردم در آن اجتماع كنند اطلاق مىشود . برخى لغويان گفته‌اند : علت نام گذارى چنين روزى به عيد آن است كه هر سال با سرور و شادمانى مجدد باز مىگردد و تكرار مىشود . 1 از عنوان ياد شده در بابهايى نظير طهارت ، صلات ، صوم و حج سخن گفته‌اند . شارع مقدس اين روزها را عيد اعلام كرده است : اول شوال ( - - ) عيد فطر ) ، دهم ذيحجه ( - - ) عيد قربان ) ، هيجدهم ذيحجه ( - - ) عيد غدير ) و روز جمعه ( - - ) جمعه ) . 2

--> ( 20 ) . جواهرالكلام 15 / 518 ؛ العروة الوثقى 4 / 219 * ( 21 ) . جواهرالكلام 19 / 114 و 139 - 145 * ( 22 ) . 34 / 189 * ( 23 ) . 33 / 204 * ( 24 ) . مهذب الاحكام 29 / 77 . ( 1 ) . مستدرك الوسائل 11 / 315 * ( 2 ) . وسائل الشيعة 15 / 291 * ( 3 ) . 288 - 289 .