از احكام عنوان ياد شده در بابهاى طهارت ، صلات و حج سخن گفته‌اند . پوشاندن عورت : پوشاندن عورت يا نسبت به نگاه كننده است و يا در حال عبادت ، هرچند نگاه كننده‌اى نباشد . هر كدام داراى احكامى است كه در زير به آنها اشاره مىكنيم : الف . در برابر نگاه ديگران بر هر مرد مكلف واجب است عورت خود را از نگاه كننده‌اى كه قوّهء تميز و تشخيص دارد بپوشاند ؛ نگاه كننده از محارم باشد يا غير محارم ، مگر كسانى كه از اين حكم استثنا شده‌اند ، مانند همسر و كنيز و نيز كودك غير مميز . 6 بر هر زن مكلّف واجب است ، همهء اندام خود - جز مواضع استثنا شده - را از نامحرم بپوشاند ؛ ليكن نسبت به محارم و نيز هم جنسان خود ، تنها پوشاندن قُبُل و دُبُر واجب است . پوشاندن قُبل و دُبر از شوهر و نيز كودك غير مميّز واجب نيست 7 ( - - ) پوشش ) . نگاه به عورت : نگاه كردن به عورت مسلمان ، جز افرادى كه استثنا شده‌اند ، همچون زن ، شوهر ، مولا ، كنيز و كودك غير مميّز ، حرام است . 8 آيا نگاه كردن به عورت كافر نيز حرام است يا نه ، اختلاف مىباشد . 9 نگاه كردن به عورت ميّت مسلمان ، حتى در حال غسل دادن او حرام است . 10 ب . در حال عبادت 1 . در حال نماز : از شرايط صحّت نماز پوشيده بودن عورت است ؛ نگاه كننده‌اى باشد يا نباشد ، 11 جز نماز ميّت 12 ( - - ) نماز ميّت ) . بنابر اين ، چنانچه كسى از روى عمد بدون آنكه عورت خود را بپوشاند ، نماز بگزارد ، نمازش باطل است ؛ ليكن در صورتى كه عيان بودن عورت از روى سهو يا فراموشى باشد آيا نماز باطل مىشود يا نه ؟ اختلاف است . برخى تفصيل داده و گفته‌اند : چنانچه از ابتدا نماز را بدون ستر عورت خوانده باشد ، بايد آن را اعاده كند ؛ اما اگر نماز را با ستر عورت شروع كرده و در اثناى نماز از روى سهو عورتش آشكار شده ، نماز صحيح است و اعاده نمىشود . از برخى قدما نقل شده كه گفته‌اند :