صحرا صحرا : دشت ؛ بيابان . عنوان ياد شده در بابهاى طهارت ، صلات ، زكات ، خمس ، حج ، اطعمه و اشربه و لقطه به كار رفته است . طهارت : وظيفهء مكلّف براى خواندن نماز ، هنگام دسترس نداشتن به آب ، تيمّم است . كسى كه در صحرا است ، بنابر قول مشهور ، در زمين ناهموار به اندازهء برد يك تير ( دويست گام ) و در زمين هموار به اندازهء برد دو تير از چهار جهت بايد در پى آب برآيد و درصورت نيافتن ، تيمّم كند . 1 صلات : اذان گفتن در بيابان هنگام ترس از جن مستحب است . 2 بر اهالى غير مكّه مستحب است نمازهاى عيد فطر ، قربان 3 و باران 4 را در صحرا بخوانند ؛ چنان كه مستحب است در نماز عيد فطر و قربان ( - - ) نماز عيد ) براى ايراد خطبه منبرى از خاك و گل بسازند و بردن منبر از مسجد به صحرا براى ايراد خطبه مكروه است ؛ 5 ليكن در نماز استسقا ( - - ) نماز باران ) بردن منبر از مسجد مستحب مىباشد . 6 مستحب است نماز حاجت در صحرا يا بام خانه گزارده شود . 7 از كسانى كه نمازشان در سفر قصر نمىشود ، صحرانشينان خانه به دوش‌اند ( - - ) باديه نشين ) . زكات : از شرايط تعلّق زكات به شتر و گاو و گوسفند آن است كه در بيابان و مراتع طبيعى بچرند 8 ( - - ) زكات ) . خمس : صحراهايى كه زمين موات به شمار مىروند ؛ چه پيش از آن مالكى داشته و از بين رفته يا آنها را رها كرده باشد و زمينها بعدها تبديل به موات شده باشند و چه مالكى نداشته باشند ، جزء انفال ( - - ) انفال ) محسوب مىگردند و از آنِ امام عليه السّلام‌اند . 9 حج : مستحب است زيارت معصومان عليهم السّلام از راه دور در صحرا يا بام خانه انجام شود . 10 اطعمه و اشربه : كسى كه در صحرا غذا مىخورد مستحب است از خوردن آنچه از سفره بر زمين مىريزد خوددارى كند و آنها را براى پرندگان و حيوانات صحرايى بگذارد . 11