و اشراقى و عرفاى اسلامى امكان ندارد ، چه آنكه اين فيلسوف عظيم با آنكه در مكتب فيلسوف بزرگى چون حضرت ميرداماد ، پرورش يافته است ، ولى هرگز خود را پابند بطريقهء خاص ننموده و با مدد ذوق بىنظير و درك عميق خود فقط به حق و حقيقت توجه نموده است و آنچه را كه بر وجود آن برهان يافته است قبول كرده است ، و از كشمكش علمى يك جانبه و طرفدارى از طريق خاص پرهيز نموده است لذا در مقام تحقيق مطالب گاهى حق را جانب مشّاء و زمانى طرف اشراق دانسته و خود در همه‌جا مبناى خود را حفظ نموده و در كليهء مباحث نظرى ، صاحب‌نظر مستقل است . لذا پيروان مسلك او در كليهء مشارب و مئآرب علمى فلسفى استادند و در دوران تدريس ، شفاى شيخ رئيس مؤسس حكمت مشّاء و شيخ اشراق متخصّص و مؤسس حكمت اشراق در دوران اسلامى را تدريس مىنمودند و اصولا احاطهء به كتب شيخ رئيس و شيخ اشراق و اطلاع كافى در تصوّف سبك پيروان ابن عربى - محيى الدين - زيربناى افكار پيروان ملاصدرا و اساس كار است ، از اين جهت است كه اهل تحقيق و صاحبان نظر متفقند كه در بين طرق مختلف فلسفه ، حكمت متعاليهء ملاصدرا مشكلتر و پرمؤنه‌ترست . بر اين كتاب آقاى دكتر سيد حسين نصر به زبان انگليسى مقدمه نوشته‌اند و كتاب را به دانشمندان مغرب‌زمين معرّفى نموده‌اند . از مؤلّف محقق ، اثرى ديگر بنام انوار جليّه شرح حديث علوى ، منسوب به - كميل بن زياد نخعى - توسط نگارنده چاپ و جزء انتشارات مؤسسه مطالعات اسلامى دانشگاه مك‌گيل ، مونترال - كانادا شعبهء طهران منتشر مىشود .