فتحعلى شاه قاجار آخوند نورى را جهت تدريس حكمت در مدرسه خان مروى به طهران دعوت نمود ، آخوند به نامهء شاه جواب داد و متذكّر شد كه از كثرت ضعف ناشى از كبر سن قدرت كامل بر تدريس ندارد ولى بهترين شاگرد خود را جهت استفادهء طلاب مستعد پايتخت روانه دار الخلافه نمود و آخوند ملا عبد اللّه ساليان دراز در مدرسهء خان مروى تدريس نمود و در سال 1257 جهان فانى را وداع گفت . آخوند زنوزى مورد توجه فتحعلى شاه و اركان دولت او قرار گرفت و بدرخواست خاقان مغفور دو كتاب نفيس تأليف نمود ، يكى انوار جليّه شرح حديث علوى معروف به حديث حقيقت ، مروى از خير مئال كميل بن زياد نخعى ، صاحب سرّ امام عارفان و پيشواى متقيان امير مؤمنان ، على - عليه السّلام - و كتاب دوم همين اثر حاضر است كه در الهيات بالمعنى الأخص تأليف شده است و از آثار نفيس در حكمت متعاليه بروش و طريقهء آخوند ملاصدرا صدر الدين محمد بن ابراهيم شيرازى مىباشد . از زنوزى شرح حال مبسوط و مفصّل در دست نداريم ، صاحب طرائق و علامهء متبحّر حاج شيخ آقا بزرگ طهرانى در الذريعه و مدرس تبريزى به نحو اختصار از او ياد كرده‌اند . از مستفيدان و تلاميذ حوزه او نيز اطلاع كامل نداريم با آنكه حوزه فلسفى گرمى داشت و بواسطهء احاطه بافكار حكماى بزرگ و عرفاى نامدار و دقت نظر و برخوردارى از بيان روان و تقرير شيوا جمع زيادى به حوزه درس او حاضر ميشدند ، از جمله علامه محقّق ميرزا ابو القاسم طهرانى نورى معروف به كلانتر صاحب مطارح الأنظار در مباحث الفاظ اصول ، تقرير درس شيخ اعظم ، شيخ مرتضى انصارى دزفولى و مدرس علوم عقلى در طهران ، آخوند ملا حسن خوئى و فرزند برومند او حكيم نامدار ، آقا على حكيم معروف به مدرس . كتاب حاضر مشتمل است بر مسائل الهيات به معناى خاص ، بحث از مبدأ وجود و صفات كماليهء حق اول و كيفيّت صدور كثرت از واحد حقيقى و ديگر مسائل علم