آقا على مدرس زنوزى طهرانى (مدرس) (حكيم مؤسس)

104

مجموعه مصنفات حكيم مؤسس آقا على مدرس طهرانى (فارسى)

« هذه تعليقات على السفر الالهى من الاسفار للاستاد الموسس آقا على المدرس ادامه الله ايام افاضته علينا » در اين مجموعه رسالهء توحيديه به عنوان يكى از تعليقات اسفار و در انتهاى آن چند تعليقهء ديگر آقا على بر سفر چهارم نيز به چشم مىخورد . نام كاتب و تاريخ كتابت مشخص نيست . اكثر قريب به اتفاق اين تعليقات گزينشى است از نسخهء اول ، به همراه چند تعليقهء انگشت شمار اختصاصى . ما از اين نسخه با علامت اختصارى ( ك ) ياد كرده‌ايم . * نسخه هشتم : نسخهء شخصى استاد سيد جلال الدين آشتيانى . حاشيهء خطى بر چاپ سنگى اسفار . نام كاتب مشخص نيست ، اما ظاهرا يكى از شاگردان آقا على ، آقا محمد رضا ، ميرزا هاشم [ اشكورى ] دام ظله ، آقا غلامعلى [ شيرازى ] دام ظله است و علاوه بر حواشى اين چهار حكيم حواشى ملا محمد اسماعيل [ اصفهانى ] و نيز ، الاستاد دام ظله نيز به چشم مىخورد . حواشى آقا على بر سفرهاى اول و سوم ريز ، بد خط و تا حدودى ناخواناست . در اين نسخه 23 تعليقه از آقا على آمده است . ظاهرا اين نسخه غير از نسخهء اسفارى است كه حواشى آقا محمد رضا و آقا على به خط آقا شيخ غلامعلى در آن نقل شده است و در اختيار ايشان بوده است « 1 » . ما از اين نسخه با علامت اختصارى ( ش ) ياد كرده‌ايم . * نسخه نهم : نسخه شمارهء 49 كتابخانهء مسجد جامع چهلستون تهران . اين نسخه شامل سفرهاى سوم و چهارم اسفار است . و در آن مجموعا 12 حاشيه از آقا على مدرس بر سفر سوم اسفار يافت شد . اين نسخه فاقد شمارهء صفحه است . خط حواشى به خط آقا على بسيار شبيه است ، در بعضى امضاهاى حواشى ظاهرا « دام ظله » به انتهاى امضاى آقا على اضافه شده است . نام كاتب مشخص نيست و تاريخ كتابت آن مىبايد قبل از 1307 باشد . اين حواشى با نسخهء اول مشترك است . ما از اين نسخه با علامت اختصارى ( ح ) ياد كرده‌ايم . * نسخه دهم : مجموعهء خطى شمارهء 918 كتابخانهء مدرسهء مروى تهران ، حاوى دو تعليقهء بلند اسفار است كه به نام رسالة فى العلة و المعلول مشهور شده است . كاتب اين دو تعليقه محمد بن محمد باقر خراسانى و تاريخ كتابت آن 1298 است . اين دو تعليقه عينا در نسخهء اول ( ن ) به چشم مىخورد . آقا على در بدايع الحكم به اين تعليقه اشاره كرده است : « نگارندهء حروف

--> ( 1 ) . سيد جلال الدين آشتيانى ، مقدمه انوار جليه ملا عبد الله مدرس زنوزى ، صفحهء 37 .