ياران و پيروان پيامبران بودند ، به خاطر اينكه در قرآن و احاديث ، و همچنين در همين دعاى شريف كلمه ، [ تابعين ] يا تبعيت كنندگان عنوان صحابه را ، تفسير مىكند ، چون اگر تبعيتى در ميان نباشد ، و فقط معاصر بودن ، يا هم صحبت شدن با انبياء ، صحابه بودن را تعريف نمايد در اين صورت دشمنان و مخالفين و منافقين را نيز شامل مىشود ، و در فرهنگ دينى به چنين صحابه ، جز لعن و نفرين ، چيز ديگرى وجود ندارد ، در حالى كه هدف از بيان كلمه صحابه ، اين است آن‌هائى كه قدم در جاى پاى انبياء گذاشته و با اشتياق فراوان از آنان اطاعت و تبعيت نموده ، و داراى اعتبار و امتيازى هستند كه در ميان دينداران سخنانشان مقبول ، و خودشان را الگو قرار مىدهند . در قرآن مجيد آمده : « إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَذَا النَّبِىُّ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاللَّهُ وَلِىُّ الْمُؤْمِنِينَ » « 1 » « سزاوارترين مردم ، به ابراهيم ، كسانى هستندكه از او تبعيت كردند و اين پيامبر ( حضرت محمد صلى الله عليه و آله ) و آنهائى كه به او ايمان آورده‌اند [ اشاره به حضرت على و ائمه هدى عليه السلام است ] و خداوند يار و سرپرست مؤمنان است » . و در همين دعاى شريف حضرت به ويژگىهاى صحابه اشاره مىكند : 1 - ايمان آورندگان و پيروان ، 2 - اشتياق به انبياء ، با حقيقت ايمان ، 3 - تمام گرفتارىها را به جان خريدند و از پيامبر صلى الله عليه و آله به خوبى حمايت كردند ، 4 - او را به خودشان مقدم مىداشتند ، 5 - به تمام خواسته‌هاى او عمل مىكردند ، 6 - از همسر و اولاد به خاطر قبول نكردن پيامبر و پيامهايش دست كشيدند ، 7 - با خاندانشان جنگيدند ،

--> ( 1 ) . آل عمران ، آيهء 76 .