از آنان خواهند گرفت ؟ آيا يقين داريد كه روزهاى زندگى رازهاى انسان شده و بعد از مدتى اثرش را نشان خواهد داد ؟ آيا به چنين روزها فكرى كرده‌ايم و آيا به كسى در اين لحظات اميدوار هستيم ؟ چگونه در زندگى و شخصيت و كارهايمان به كسى اميد مىبنديم و راز اين حقيقت چيست ؟ آيا اين اميدوارى به كسى از روى هوا و هوسهاست و يا از طريق ايمان و باور و احترام به دستورات اوست ؟ ! آيا ممكن است به پروردگارى كه كمترين اعتنايى به محبتهايش نداريم و از دستوراتش اطاعت نمىكنيم ، به حضرتش اميد ببنديم و از او انتظار داشته باشيم كه در هر حال ما را تحت پوشش مهربانيهاى خود قرار دهد ؟ در هر صورت اميدها و انتظارها بايد دو طرفه باشد ، يعنى ما هم اندكى بينديشيم و به آنكه چشم دوخته‌ايم مقدارى توجه نماييم و در رعايت خواسته‌هايش تلاش كنيم ، چون روزى خواهد آمد كه از تمام كارهايمان بازخواست شده و از بىاعتنايىهاى خود پشيمان مىشويم .