اصفياء و صالحان ، بر همه غالب شده و زمين را از شر شياطين پاكسازى خواهند نمود ، و اين ادعاى ما سه قرينه دارد : 1 - و او در اول جمله ( و انت . . . ) ، حاليه است ، 2 - آخر همين جمله ، لا يُغالَبُ امْرُكَ ؛ امر تو ، مقدر تو هرگز مغلوب نمىگردد ، 3 - ( لِذلِكَ ) هم اشاره ، به اول كلام است ( انَّ هذا المَقام . . ) بنابراين ، ابهام بر طرف مىشود . لعن از كلماتى است كه در قرآن هم آمده ، « أُوْلَئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ . . . أُوْلَئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ . . . » و در اين دعا ، امام معصوم عليه السلام با صراحت به اهميت لعن كردن و بلكه به لازم و شايد واجب بودن آن تصريح مىكند تا بر همگان الگو شود كه در مواردى لعن بر دشمنان ائمه هدى عليه السلام كه در واقع دشمنان خدا هستند از ارزش بهترى در پيشگاه الهى برخوردار است به خاطر اينكه لعن كردن يعنى ناخوشنودى و نفرت خود را از آنان در اثر ظلم و جناياتشان ابراز كرده و با ائمه دين اظهار همدردى و همبستگى مىكند ، در اين صورت نوعى تجديد پيمان با خدا مىكند كه به رسولانش مؤمن است .