پيامها و رازها : اول : نقش اميدوارى در تعادل روان انسان يا مَنْ يَرْحَمُ مَنْ لا يَرْحَمُهُ العِبادِ . . . جلوهء اميدى كه هيچ وقت غروب ندارد ، و چراغ سبزى كه هرگز خاموشى به خود نگرفته و بر همگان در هر شرائط كه باشند اجازه ورود مىدهد همان رحمت و مهربانى پروردگار بخشنده است ، ممكن است انسان در اثر نافرمانىهاى زياد ، به طور كامل قساوت قلب يافته و هيچ راهى بر بازگشت خويش نبيند چون تمام پل‌ها را يكى بعد از ديگرى خراب كرده است و به هر سمت و سويى و يا به هر كسى روى مىآورد درها را به روى خود بسته و راه‌هاى انتخابش را به بن بست رسيده مىبيند كه به طور كامل نوميدى را در جانش حس و لمس مىكند ، ولى تنها كسى كه او را مىپذيرد و به روسياهى وى ، در باتلاق گنديده گناهانش نگاه نمىكند ، و چراغ سبز رحمت و گذشتش را برايش روشن نموده ، و با مهربانى زياد از وى ، پذيرائى مىنمايد ، خداى متعال است ، چون او رحمت را بر خودش نوشته است و هيچ كس را نااميد نمىسازد و لذا نوميدى از مهربانى و رحمت الهى را ، از بزرگترين گناهان معرفى كرده است . بنابراين اميدوارى به خدا را نبايد از دست داد ، چون دست رد بر پيشانى هيچ كس نمىزند ، و درش به روى علاقمندان هميشه باز است . و بابُكَ مَفْتُوحٌ لِلرَّاغِبينَ . در بحث‌هاى روانشناسى اگر مسئله اميد را با دقت بررسى كنيم خواهيم ديد كه روان انسان در صورت نوميدى ، خيلى در حال اضطراب و نگرانى و وحشت قرار مىگيرد ، مانند اينكه ، دنيا و زندگى برايش يك محيط تاريك و دربسته‌اى شده كه حتى نفس كشيدن هم به سختى صورت مىگيرد ، در اين حال تمام تلاش او به