آيا عقل و خرد كه تنها امتياز انسانست اين گونه تصميم‌گيرى را قبول دارد ! ؟ آيا ممكن است سرعت زياد و آسايش سفر هوائى را ، در جهت رسيدن به مقصد با پياده‌روى ، آن هم در دشت كويرى ، بدون زاد و توشه ، جبران كرد ! ؟ پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله همان خلبان اصلى هواپيماى دين اسلام است و حضرت اميرالمؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام كمك خلبان ماهر و تربيت شده پيامبر ، و همتاى ايشان است كه قبل از رحلتشان ، خلبانى هواپيماى دين و رساندن سرنشينان را به سوى مقصد ( يعنى مقام بندگى الهى و آراسته شدن به رنگ خدائى ) در اختيار حضرت على عليه السلام قرار داد و بر همگان فرمود ، كه از او پيروى كنيد ولى تعداد اندكى اطاعت نموده و اكثر آنها ، راه پياده روى را ، در صحراى كوير ، بى آب و گياه ، و بدون كمترين آگاهى از هدف ، انتخاب كردند و حالا چهارده قرن است كه از مزاياى دين و قرآن در جهت رسيدن به مقام بلند بندگى حق و تبعيت كامل از انسان كامل و معصوم و حجت الهى ، محروم گرديده و با هر حركت از مقصد دين ، فاصله‌هاى زيادى پيدا مىكنند ، به چند نمونه از مقام بزرگ آن حضرت به طور خلاصه اشاره مىكنيم تا اين واقعيت به خوبى مورد توجه واقع شود : اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمايند : 1 - اى كميل اگر مردم آمادگى مىيافتند من از آب فرات نور و روشنائى توليد مىكردم . 2 - اى سلمان اگر مردم از من پيروى مىكردند قدم‌هايشان را به ستارگان مىرساندم ، 3 - هزار و چهارصد سال قبل از اين ، سخن از ايجاد برق و رفتن به ستارگان و . . . موضوع بسيار مهمى بود چه اگر از او اطاعت و پيروى مىكرديم آيا به تمام ارزش‌ها و كمالات در زمين و آسمان‌ها ، در باطن خود و . . . نمىرسيديم . . . ! ؟