حضرت در اين‌دعا ، به يك جريانى مىپردازد ، كه براى اغلب انسان‌ها اتفاق مىافتد : 1 - در نزد شما به كسى ظلم مىشود و حقوقش را ، زير پا مىگذارند مثلًا به حقوقش تجاوز كنند و او را با توهين و جسارت و زدن يا كشتن و مجروح ساختن و . . . مظلوم قرار دهند در اين صورت تكليف آنهائى كه شاهد اين واقعه هستند مشخص است كه بايد از مظلوم و ستمديده حمايت كرده و او را يارى كنند . 2 - محبت و نيكىهايى كه در حق شما انجام داده مىشود ، موجب احساس وظيفه مىشود كه بايد در مقابل آن سپاسگزارى كرده و از كار خداپسندانه آنانى كه در حق شما انجام داده‌اند ، تشكر گردد ، 3 - يا كسى به شما بدى نموده ولى حالا پشيمان گشته از شما عذر خواهى مىكند ولى عذر او را نمىپذيرى ، 4 - بيچاره و درمانده‌اى كه به شما دست نياز باز كرده و مىخواهد در حقش بخشش نمائى ، كه نكردى ، 5 - يا حق مؤمنى بر تو لازم شده كه بايد اداء شود ، ليكن اداء نكردى ، 6 - يا عيب‌وبدى برادر ايمانى پيش شما ظاهر گشته كه بايد بپوشانى ولى نكردى ، 7 - يا گناهى كه به شما روى آورد كه بايد از آن دست بردارى ولى نكردى . اين گونه مسائل كه در مورد خود شخص باشد يادرموردديگران ، احساس‌مسئوليتى لازم دارد كه اگر نباشد كيفر و عقوبتى را در دنيا و آخرت به دنبال خواهد داشت . اشخاص متدين و مؤمن به خدا و روز قيامت ، به طور يقين ، در موارد لازم ، احساس مسئوليت كرده و به وظيفه خود عمل مىكنندواگر درجائى كوتاهى كرده باشند و يا امكان انجام وظيفه نبوده از خداوند معذرت خواهى نموده و استغفار مىكنند . بنابراين ايمان با ايجاد اين مسئوليت ، جامعه بشرى را به يك ديگر دلسوز و مهربان ساخته و با نظم بخشيدن به زندگى ، امنيت و آسايش عمومى را تأمين مىكند .