كسى به بزرگى و مهربانيت بر مىگردد . يعنى هيچ كس نمىتواند با كارهاى خود ، آمرزش و يا خشنودى را به خداوند الزام كند كه بايد اين كار را در حق او انجام بدهد ، زيرا هيچ وقت خداى متعال اسير [ بايد و نبايد ] هاى بندگانش نمىباشد و اصلًا چنين حقى امكان ندارد كه تحقق پيدا كند . پس همه مهربانىها و محبت‌هاى الهى به يك واقعيتى بر مىگردد كه خداوند مهربانى و رحمت و نيكى را بر خودش نوشته كه با بندگانش اين گونه رفتار نمايد . دوم : چگونه به وسيله حق ، از مسير حق گمراه مىشويم ؟ راز بسيار مهمى كه حضرت با بندگان خدا ، در ميان مىگذارد خيلى حائز اهميت است و ما انشاء اللَّه با دقت آن را تحقيق و در اختيار بيداردلان قرار مىدهيم . انسان با فطرت پاكى كه دارد طالب حق است و از باطل نفرت دارد چنانچه در مورد معروف گفته شده ، آنچه براى او شناخته شده است و منكر ، چيزى كه براى او ناشناخته است ، يعنى در نهاد انسان حقيقى قرار داده شده كه تمام كارهاى محبوب و مطلوب خداوند را مىشناسد و از مورد علاقه‌هاى شيطان و نفس و يا باطل نفرت دارد و از پذيرش آنها دست مىكشد . حق در مقام تعريف خيلى پيچيدگى دارد چون قالب سازيش متناسب با محتواى آن تنظيم نمىشود و لذا خيلىها در اين مورد اشتباه كرده‌اند ولى به خلاصه تعريفش اشاره مىكنيم : هرچه و هر كه با خواست و اراده الهى مطابق باشد [ حق ] است . مثلًا : رسالت پيامبر ، وجود قرآن ، وعده‌هاى الهى و . . . همه با حق توصيف شده به معناى مطابق با واقع هستند يعنى بر طبق اراده و خواست پروردگار متعال مىباشند . حق ، خودش را با خداوند و خواست او نشان مىدهد . در غير اين صورت تعريف