دعاى 36 ( وَ كانَ مِنْ دُعائِهِ عَلَيْهِ السَّلامُ إِذا نَظَرَ إِلَى السَّحابِ وَ الْبَرْقِ وَ سَمِعَ صَوْتَ الرَّعْدِ ) دعاى آن حضرت عليه السلام ، در هنگامى كه ابر و برق و غرّش صداى رعد را مىشنيد : 1 - اللَّهُمَّ إِنَّ هذَيْنِ 1 آيَتانِ 2 مِنْ آياتِكَ وَ هذَيْنِ عَوْنانِ 3 مِنْ أَعْوانِكَ يَبْتَدِرانِ 4 طاعَتَكَ بِرَحْمَةٍ نافِعَةٍ 5 أَوْ نَقِمَةٍ 6 ضارَّةٍ 7 ، فَلا تُمْطِرْنا 8 بِهِما مَطَرَ السَّوْءِ 9 ، وَ لا تُلْبِسْنا 10 بِهِما لِباسَ الْبَلاءِ 11 . لغت : 1 - اين دو ، 2 - دو نشانه ، 3 - دو يارى كننده ، 4 - هر دو شتابنده‌اند ، 5 - سود رسان ، 6 - كيفر ، عقوبت ، 7 - ضرر دهنده ، 8 - نباران به ما ، 9 - بد ، اذيت كننده ، 10 - نپوشان به ما ، 11 - آفت ، گرفتارى . معنا : خداوندا ، اين دو [ رعد و برق ] نشانه‌اى از نشانه‌هاى تو و دو يارى رسان از يارى رسانندگانت هستند آنها با اطاعت از تو براى رحمت و احسان سودمند و مفيد و يا به خاطر كيفر و عقوبت زيانبارى سرعت و شتابندگى دارند بنابراين به وسيله آنها براى ما باران زيان‌آور و اذيت كننده نباران و پوشش آفت و گرفتارى آنها را بر ما مپوشان .