آنست و لذا بفوريت آن امر شده است تا به زودى از شر مرض رهائى پيدا كند ، و چون يك عمل قلبى است و تنها خدا از نيت درونى او آگاه است چه اگر توبه‌اش واقعى نباشد و از صميم دل پشيمان نشود هرگز خاصيتى بر آن مترتب نخواهد شد ، و لذا توبه‌ها در محيط خلوت و دور از نگاه مردم صورت مىگيرند به خاطر اينكه آگاه شدن مردم هيچ تأثيرى در اين عمل معنوى ندارد ، پس حقيقت توبه اين مىشود كسى به سبب كار بد و گناه ، دستور خداوند را زير پا گذارده و حالا پشيمان شده و مىخواهد به سر سفره پروردگارش برگردد ، بنابراين توبه كردن داراى نكاتى است كه بايد مورد توجه واقع شود : 1 - پذيرفتن عيب و خطاهاى خود ، 2 - آماده شدن براى نجات يافتن ، 3 - قبول عظمت خداوند ، در اينكه از اول خير و صلاح بندگانش را مد نظر داشته است ، 4 - يقين به پذيرفته شدن توبه در پيشگاه الهى ، 5 - با اخلاص به درگاهش روى آوردن ، 6 - احساس شرمندگى در برابر خداوند ، 7 - به تمام گناهان و خطاهايش اعتراف كردن ، 8 - احساس نگرانى از پيامدهاى گناهان ، 9 - تنها به پروردگار اميدوار شدن ، 10 - به وعدهاى خدا در قبول توبه و استجابت دعاها مؤمن بودن ، 11 - خداوند توبه كنندگان را دوست مىدارد . سوم : و اوْجِبْ لى مَحَبَتَكَ كَما شَرَطتَ و لَكَ يا رَبِّ شَرْطى . . . محبت خودت را بر من لازم گردان همانطورى كه تعهد كرده‌اى و شرط من هم براى تو اين است كه به كارهاى ناراحت كننده‌ات برنگردم .