اين ميان نقش انسان فقط آماده ساختن ظرف معرفت است كه با مقيد شدن به اوامر و نواهى الهى صورت مىگيرد يعنى او هر مقدار به دستورات دينى متعهد باشد به همان مقدار زمينه دريافت معرفت را در خود مهيا كرده است . به توضيح جمله‌ها توجه كنيم . 1 - خدايا دلم را با قطع اميد از غير خودت به سويت خالص كردم ، 2 - و به طور كلى به تو روى آوردم ، 3 - و صورتم را از آنكه به احسانت نيازمند است به سمت تو برگرداندم ، 4 - خواسته‌هايم را از آنكه هرگز از نيكى و نعمت‌هايت بى نياز نمىباشد تغيير دادم ، 5 - و ديدم ، دست نياز باز كردن محتاج به كسى كه خودش نيازمند است بى خردى و گمراهى عقل است . از مجموع مطالب روشن مىشود كه سرمايه همه آنها يك معرفت صحيح و كاملى است كه تمام حواس انسانى را به سوى خالق هستى رهنمون مىشود . دوم : حوادث تاريخ درس توحيد مىدهد حضرت به بخشى از مشاهدات خود اشاره مىكند كه براى هر كسى هم در طول زندگى قابل رؤيت مىباشد كه با خود آثار بسيار هشدار دهنده و بيدار كننده‌اى دارد و لازم است در هر فرصتى به اين مسائل بيانديشيم تا بهتر بتوانيم راه درست خود را ادامه دهيم . حضرت مىگويد : 1 - اى خداى من ، چقدر انسانهائى را ديدم كه مىخواستند بدون تو عزيز شوند ، ولى همگى ذليل و خوار گشتند . 2 - چقدر انسانهائى كه مال و ثروت را از غير تو مىخواستند همگى محتاج شدند .