نهم : ثُمَّ امَرنا لِيَخْتَبِرَنا طاعَتَنا و نَهانا لِيَبْتَلِىَ شُكْرَنا . . . مكلف ساختن انسان ، به خاطر آزمودن فرمانبرى و انتخاب بهتر اوست ، به اين معنا كه آيا وى به اين حد از رشد و كمال رسيده ، تا درك كند كه اطاعت از خدا ، يك انتخاب بهتر و به خير و صلاح اوست ! ؟ و از چيزهائى كه او را نهى نموده ، يعنى بدون ترديد از ضرر و زيان و خسارت ، او را آگاه ساخته است ، همانند پزشكى كه مريض را از خوردن ، يا حرف زدن و . . . نهى مىكند ، در اين صورت وى به يك آزمون دقيق وارد مىشود ، آيا انسان از خدائى كه او را ، بيشتر از خودش دوست مىدارد و از كارهاى زيانبار و نابود كننده وى را نهى مىنمايد ، تشكر و سپاس گزارى مىكند يا نه ! ؟ خدائى كه غنى و بى نياز است از اوامر و نواهى بندگانش ، چيزى عايد او نمىشود پس در اين جا عقل و خردها بايد به اين موضوع بيانديشند تا بفهمند مقيد شدن به امر و نهى خدا ، به خير و سود كيست ، و چرا ؟ آيا بندگى انسان براى خداوند ، همانند دانش آموزى كه درس خواندنش و رعايت برنامه‌هاى كلاس ، به سود خودش مىباشد ، نيست ! ؟ دهم : توبه در فرهنگ دينى چه جايگاهى دارد ؟ توبه ، يك روزنه مهمى از رحمت و لطف الهى است كه به روى بندگانش گشوده و آثار تربيتى و روانى بسيار مؤثرى را به دنبال دارد ، چون روح و روان انسان را از نوميدى و يأس ، كه خطرناك‌ترين وضعيت روانيست نجات داده و به فضاى سبز و اميدبخش ايمان وارد مىكند . توبه در لغت به معناى ، بازگشت ، پشيمانى و ندامت ، دست كشيدن از گناه ، آمده و در اصطلاح هم ، چنين تعريفى دارد ، ولى در مورد قبول نمودن توبه از سوى خدا ، كه به معناى اسقاط عقاب است در ميان علماء محل بحث است آيا قبول آن بر خدا واجب است چه اگر بعد از توبه ، كسى را مجازات كرد ، اين برخورد ظلم تلقى