را بدون چشمداشت در اختيار شما گذاشته‌اند ، و مانند پروانه دور شمع وجودتان مىچرخيدند و خود را سپر بلا و گرفتارى و ناراحتىهايتان نموده‌اند و . . . آيا اين همه فداكارى پاسخ لازم ندارد ! ؟ دوم : چرا سرمايه زندگى خودمان را درك نمىكنيم ؟ وجود پدر و مادر و بزرگداشت و جلب رضايت آنها ، بهترين سرمايه زندگى فرزندانست ولى هرچه با تكنولوژى و صنعت و دنياى جديد آشنائىها بيشتر مىشود . اين گوهرهاى گرانقيمت و بلكه ما فوق ارزش‌هاى مادى ، چرا اين قدر مورد بى مهرىها واقع مىشود ؟ و اساساً چرا تمام اصول انسانى ، حقوقى ، عاطفى ، تربيتى ، و اعتقادى ، همه رنگ عوض كرده ، و هيچ توجهى به وجود والدين ، كه از پايه‌هاى اصلى حيات فرزندان و نسل جديد هستند نمىشود ! ؟ حضرت در اين بخش مىگويد : اللَّهُمَّ اجْعَلنى اهابهُما هَيْبَةَ السُّلطانِ العَسُوفِ و ابَرَّهُما برَّ الأُمّ الرَّؤفُ . . . خدايا بزرگداشت والدين را برايم همانند ترس از پادشاه ستمگر قرار بده تا عظمت و احترامشان در نظرم بزرگ جلوه كند و به اطاعتشان وادار شوم و در نيكى كردنم به آنها مانند مادر بسيار مهربان باشم ، اين موضوع به بخش عاطفى بر مىگردد كه هر فرزندى نسبت به پدر و مادرش بايد احترام ويژه‌اى قائل شود و همانند مادرى مهربان نيكى و محبت نمايد ، با اين مطلب حقيقت بسيار مهمى كشف مىگردد و آن اين است كه مادر در مقابل نيكى و مهربانيهايش چه وضعيتى دارد ؟ ج : 1 - احساس لذت غير قابل توصيف ، 2 - بدون هيچ چشمداشت از اجر و مزد ، 3 - شيرهء جانش را به صورت شير به آنها بذل كردن ،