ناگوارى ، نگهدارى نموده و از آنها دفاع كند ، و حضرت بعد از اشاره به چندين مرحله از عافيت ، آن را شامل دنيا و آخرت نموده و از خدا مىخواهد كه در هر دو سرا عافيتت را از من مگير ، اهميت عافيت بقدرى زياد است كه بدون آن زندگى كردن براى انسان غير ممكن مىشود . به خاطر اينكه او : 1 - قدرت و توانائى مبارزه در برابر هجوم حوادث ناگوار را ندارد . 2 - خطرهاى تهديد كننده و خسارت بار از چندين جبهه به او حمله مىكنند ، از زمين ، آسمان ، عقب و جلو ، راست و چپ ظاهر ، باطن و . . . . 3 - همه آنها قابل رؤيت نيستند چه اگر كسى قدرت مبارزه را پيدا كند فقط با دشمنان و خطرهايى كه ديده مىشوند مىتواند جنگ كند . و اگر بخش بزرگى از خطرها نامرئى و غير قابل ديد شدند در اين صورت چكار مىتواند بكند ؟ مثلًا : اگر در چشم و نگاه عده‌اى خطرهائى وجود دارد كه به هر چيزى و يا كسى نگاه كند خسارت خودش را مىزند در اين حال چطور و چگونه مىتوان در برابر آن از خود دفاع كرد ؟ و يا از وجود انسان‌ها متناسب با وضعيت باطنيشان ، چيزهائى به صورت غير قابل ديد به اطرافشان پخش مىشود ، نزديك شدن و تماس حاصل كردن ، يعنى همديگر را داخل هاله‌ها و امواج ويژه‌اى كه در اطرافشان مىچرخند قرار مىدهند ، از اين گونه خطرها ، چگونه خود را حفظ كنيم ؟ 4 - امام هادى عليه السلام به ابوهاشم فرمود ، چرا با عبداللَّه رابطه و رفت و آمد دارى و با او هم نشين مىشوى ؟ گفت : او دايى من است ، فرمود : عقيده‌اش به خدا خراب است ، گفت : برايم تأثير ندارد . من در كلاس‌هاى شما اهل‌بيت عليهم السلام درسهايم را آموخته‌ام ، حضرت فرمود : او به خاطر همين نادرستى عقيده‌اش هر لحظه در زير بمباران عذاب الهيست چه اگر تو با اين شخصيت نورانى كه دارى نزديكش شوى از عذاب او در امان نخواهى ماند ، بعد فرمود : در قوم موسى عليه السلام جوان مؤمنى بود ، در