در حديث آمده قلب همانند پرِ پرنده است كه در بيابان افتاده و تا به جائى وصل نشود آرام نمىگيرد چون هر لحظه باد و نسيمى آن را تكان مىدهد و نفس در اينجا به معناى خاطر است ، يعنى آرامش خاطرم را با خود و بهترين بندگانت قرار بده . نبايد از اين موضوع غفلت داشت كه اين تعبيرها هر كدام در جاى خودش واقع است و هر يك از آنها [ قلب و نفس ] كار خاصّى را انجام مىدهند و شايد يك موضوع با لحاظها تعدد پيدا كند ، يعنى [ سكون و انس ] به جان انسان مربوط است ولى در مواردى آن را قلب و گاهى نفس و . . . روى علت خاصى لحاظ نموده و متناسب با آن وضع چيزى را مىطلبد .