خير و يا ضررشان ، پروردگار متعال را ناديده بگيريم به خاطر اينكه قدرت و آگاهى كاملش بر همه چيز احاطه دارد و اثر هر چيز را اگر چه در نهاد آن قرار داده ، ولى هرگز بدون اراده و خواست الهى شكل نمىگيرد ، چون نگرش انسان هميشه و در هر موردى خيلى محدود و با كمترين آگاهىها صورت مىگيرد و لذا او نمىتواند مفيد و يا زيان‌بار بودن چيزى را به طور كامل تشخيص دهد به عنوان مثال : در همين مسأله حضرت به تمام جوانب باران اشاره مىكند ، تا اينكه براى انسان‌ها اين واقعيت روشن بشود كه خود باران هم نمىتواند مفيد واقع شود مگر اينكه خداى مهربان در آن تصرف نمايد و آن را به موجودات زنده ، اعم از نباتات ، حيوانات ، انسانها و . . . مفيد قرار دهد و مىگويد : اللَّهُمَّ اسْقِنا غَيْثاً مُغيثاً مَريعاً مُمْرِعاً عَريضاً واسِعاً غَزيراً . . . خداوندا براى ما بارانى مرحمت فرما كه رويانندهء گياهان و سرسبز كنندهء دشت و بيابان‌ها و بيشتر كنندهء خير آنها گردد ، بارانى كه ساقه‌هاى پژمرده و افتاده را زنده نمايد ، چشمه‌ها را پر آب ، درختان را پربار ، موجب ارزان شدن قيمت‌ها در شهرها ، و . . . باشد . اللَّهُمَّ لا تجعل ظِلَّهُ عَلَيْنا سَمُوماً . . . ؛ خدايا سايه‌اش را باد گرم و پر حرارت و سردىهايش را پى در پى ، و بارندگيش را عذاب دهنده ، و آبش را شور و تلخ و . . . براى ما قرار مده . بنابراين هيچ چيزى نمىتواند در مفيد و يا مضرّ بودنش ، خودكار باشد ، بلكه همه آنها با اراده و مشيت الهى صورت مىگيرد كه در هر لحظه براى همه نعمت‌ها ، بر طبق اعمال انسان‌ها ، و يا خير و مصلحت‌هائى كه فقط علتش را پروردگار متعال مىداند ، برنامه ريزى مىشود و با قضاء و قدر الهى ، اجراء مىگردد . دوم : نظام طبيعت با يك هماهنگى اداره مىشود كه هر چيزى از ابر ، باران ، رعد و برق ، غرّش ابرها و . . . كار خودش را براى تأمين احتياج مخلوقات با صلاحديد