پيامها و رازها : اول : آيا اقرار به ندانستن ، دانستن است ؟ حوادث و پديده‌هاى گوناگونى سراسر زندگى مخلوقات ، به ويژه نسل بشر را تحت پوشش قرار مىدهد مانند ، بيمارىها ، طوفان‌ها ، مال و ثروت ، علم و دانش سلامتى و عافيت ، و . . . در اين جا بشر بيشتر از همه براى يافتن ريشه آنها مىانديشد و تلاش مىكند ولى آيا تا به امروز كسى توانسته از اين تلاش‌ها راز حوادث را در مورد خودش بفهمد و هر حادثه‌اى را اعم از تلخ و شيرين به خوبى معنا كند و علت وقوعش را روشن سازد ! ؟ امامت در قلّهء علم و دانش تا امروز كسى غير از پيشوايان معصوم نتوانسته از دامنه قله كوه بسيار بلند هستى عبور كند و مشاهداتش را بر ديگران ترجمه نمايد ، ولى امامان معصوم عليه السلام در هر زمان اين قدرت را با حذف [ نمىدانم ] دارا بودند ، چون همه چيز را با لطف خدا مىدانستند و خودشان مىفرمودند ، از هر چيز بخواهيد ما جواب مىدهيم و اما تنها كلمه‌اى كه به ديگران رسيده [ ندانستن ] است ، اگر قبول كنند زيرا پذيرفتن آن رشد و كمال انسان را نشان مىدهد كه او چيزى را از عالم فهميده و آن نمىدانم است . اگر بخواهيم همه مطالب را در يك موضوع خلاصه كنيم و به يك نتيجه خوب و مفيد برسيم به همين موضوعى كه حضرت در اين دعا آورده اشاره مىكنيم ، 1 - از بيمارى و سلامتى ، كداميك را بايد مورد سپاسگزارى قرار داد ؟ 2 - آيا كسى مىداند كدام يك به صلاح و خير اوست ؟ 3 - آيا كسى مىتواند نيك و يا بد بودن وقت سلامتى را از زمان بيمارى تشخيص دهد ! ؟