پاسخگوى نيازهايش مىباشد چون باورش اين است ، اى خدائى كه ، رسيدن به تمام خواسته‌ها در پيش توست . دوم و يا مَنْ لا تُبَدِّلُ حِكْمَتَهُ الوَسائِل . . . اى خدائى كه وسيله‌ها ، حكمت و تدبيرش را تغيير نمىدهند . [ حكمت ] رازهاى پنهانى ، مصالح در نظر گرفته شده ، [ الوسائل ] جمع وسيله ، مانند ، دعا ، صدقه دادن ، توسل ، . . . حكمت خواست خدا در مورد انسان هاست ولى وسيله‌ها ، مجموع خواسته‌هاى انسان‌ها در حق خودشان مىباشند ، بدون ترديد حق تقدم با حكمت و تدبير خداست ، چون او بهتر از ما به خير و مصلحت‌ها عنايت دارد . در اين جا ، سؤال مهمى ايجاد مىشود ، حالا كه حكمت و تدبير الهى ، بدون هيچ مانعى مسير خودش را طى مىكند ، در اين صورت جايگاه دعا و صدقه دادن ، توسل‌ها ، و . . . چگونه قابل توجيه خواهد بود ، با اينكه در آيات و احاديث به آنها امر شده است ! ؟ جواب : بايد گفت كه دعا و صدقه و توسلى و هرچيزى كه به آن امر شده ، داخل در حكمت و تدبير خدا هستند ، به جهت اينكه همه اين‌ها در مؤثر واقع شدن با حكمت هماهنگ مىشوند و اين شرط تحقق آن هاست ، و معناى جمله چنين مىشود . وسائل حكمت خدا را تغيير نمىدهند ، چون در هماهنگى كامل هستند ، زيرا دعا و صدقه ، و توسل و مانند آنها ، با حكمت خدا صورت مىگيرند ، چون اوست كه استفاده از وسائل را به انسان الهام مىكند و به انجامشان تحريك مىنمايد و معناى [ ادعونى . . . ] اين مىشود هنگامى كه دعا نمودن را به شما الهام كردم ، پس مرا بخوانيد تا اجابت كنم شما را ، خود اين مسئله داخل در حكمت الهى مىشود ، پس مقصود آن وسائلى است كه انسان بر انجام كارى ، يا تغيير دادن چيزى جمع مىكند و خودش را به آب و آتش مىزند تا اين كار عملى شود ، ولى نخواهد شد