در هر جهت اعم از الهى و شيطانى كاربرد دارد و شامل كسانى مىشوند كه از پيشوايانشان بى كم و كاست پيروى و تبعيت دارند يعنى شيعه كسى است كه گام به گام با رهبران خود پيش مىرود و كوچكترين تخلفى از آرمان و اهداف آنها نمىكند . چنانچه امام حسين ( ع ) در روز عاشورا به سپاه عمر بن سعد وقتى كه به خيمه‌ها هجوم بردند خطاب فرعود : يا شيعة آل ابي سفيان ان لم يكن لكم دين و كنتم لا تخافون يوم المعاد فكونوا احرارا في دنياكم ، اى پيروان و شيعيان خاندان ابوسفيان اگر بدينى معتقد نيستيد و از روز قيامت هراسى نداريد حداقل در زندگى مادى و دنيوى خود آزاد باشيد من با شما جنگ مىكنم زنان و دختران چه گناهى دارند كه شما به آنها حمله مىكنيد . بنابراين شيعيان هر فرقه و يا مذهب و مكتبى با تمام وجودشان در خدمت كامل رهبران و پيشوايان خود هستند اگر چه مقصد و مقصود ايشان از ريشه و اساس با هم مخالفند يكى پيروانش را بسوى خداى يكتا و مقام بندگى او هدايت مىكند و ديگرى به سمت شيطان و هوسرانى و . . . و دورى كامل از خداى متعال پيروانش را رهبرى مىكند اينها وجه تمايز و جدا شدن مكتبهاى انحرافى از مذهب و مكتب حق مىباشد . در كلمه ( امام ) هم همين تعريف وجود دارد چنانچه در آيات و احاديث خيلى مطرح شده است ( ائمه كفر و ضلالت و . . . ائمه هدايت و . . . ) كلمه شيعه هم مانند ( امام ) در ذات خود تعريف امتيازى ندارد مگر اينكه چه كارى را از خود نشان مىدهد و هر مقدار اين كلمات به اطاعت از خدا و دورى از هواى