در جنگ جمل يكى از ياران حضرت اميرالمومنين ( ع ) عرض كرداى كاش برادرم در اين جنگ شركت مىنمود و پيروزى حق را بر باطل از نزديك مشاهده مىكرد امام پرسيد ( اهوَي اخيكَ مَعَنا ؟ قلت نعم ، فقال ( ع ) فَقَدْ شَهِدَنا وَ لَقَدْ شَهِدَنا في عَسْكَرِنا هذا اقوامٌ في اصْلابِ الرِّجال و ارْحامِ النِّساء و . . . ) حضرت پرسيد آيا ميل و علاقه قلبى برادرت با ماست ؟ گفتم آرى ، فرمود پس او در اين جنگ شركت نموده و بلكه همه كسانى كه هنوز به دنيا نيامده و در صلب پدران و رحم مادران شكل نگرفته‌اند با محبت و علاقه قلبى خود سپاه ما را شهود كرده و در پاداش خير ما سهيم هستند . « 1 » ( تولّى و تبرّى ) ما را وارد تمام حوادث و جريانات تاريخى مىكند و سهم مهمى را متناسب با وضعيت محبوب خود از طريق علاقه‌هاى قلبى بما مىرساند وقتى كه در قلب و جان ما ناراحتى و خشم بسيار تندى بر ضد سقيفه و بنيانگذارا نشان و . . . صورت مىگيرد و در اثر مانع بزرگ زمان و مكان نتوانستيم وارد صحنه شويم ولى در درون خويش مىسوزيم و با قطرات اشك گلوله‌هاى خشم و غضب و لعن و تبرى خودمان را به سقيفه سازان شليك مىكنيم و با پيشوايان و رهبران پاك و مطهر و مقدس خويش كه انوار الهى در روى زمين هستند اعلان همبستگى مىنمائيم ما در هر روز و شب با ياد كربلا و غمهاى روز عاشورا به آن سرزمين سفر مىكنيم و با اشك چشمان و حزن شديد دوشادوش نيروهاى بى نظيرش با دشمنانشان مىجنگيم و . . . و اگر كسى به اعمال و جنايات ستمكاران خوشحال باشد در كيفر آنها

--> ( 1 ) - نهج البلاغه ، كلام 12 .