پاسخ دوم : در هر جامعه‌اى انسانهاى بيدار و آگاه و تاريخ ساز جايگاه ويژه‌اى دارند و همه مردم به آنها ارزش خاص قائلند چون عدد صحيح هر جامعه و شهر و روستا و خانواده ، افراد تيزفهم و آگاه و دورانديش و چيز فهم مىباشد بقيه بردگان و بندگان شكم و هوسهاى خويشند و از آنها چيزى ساخته نيست چون خود را نساخته‌اند و اگر شخصيتى مانند امام حسين ( ع ) در جامعه باشد همچون خورشيد همه جا را نور باران مىكند بلكه اين تاريخ ساز بسيار بزرگ بر تمام هستى اعم از دنيا و ملكوت اعلى ، عرشيان و فرشيان را روشنى بخش بود اين بزرگوار چه عرفانى در جان خود داشت كه جان را بر جانانش قربانى كرد ؟ چقدر به قرب الهى نزديكتر شده بود كه آيه ( ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى ) را عيان و آشكار ساخت ؟ چقدر دل و قلبش در شعاع ايمان و عرفان بزرگ شده بود كه با وجود همه مصيبت‌هاى بزرگى كه يكى از آنها تمام عالم را داغدار و غرق در ماتم و عزا مىكند همه را با زيبائى تحمل مىكرد ولى باز از هدف مقدس نمىايستاد و به حركتش ادامه مىداد ؟ چقدر عواطف را با تمام شيرينها و زيبائيهايش به كار مىگرفت و اشك چشمان دخترانش را پاك مىكرد ، دست نوازش بر سر و صورت كبوتران پر و بال شكسته حرم نبوى ( ص ) و علوى ( ع ) مىكشيد و همه را به مقصد خود رهنمون مىشد ؟ اگر چنين بزرگوارى بدست پست ترين و آلوده‌ترين افراد جامعه با آزار و اذيت و شكنجه هائى كه هر جان دارى با شنيدنش مىسوزد به شهادت برسد به نظر شما مصيبت بزرگ نيست پس چيست ؟ عدد صحيحى كه همه را وجود و حيات بخش است چه اگر از ميان برود و همه مردم اوهام و خيالند پس اين مصيبت براى مردمان روشن ضمير و چيز فهم خيلى بزرگ