دولت در امان باشند ! و مانعى در راهشان ايجاد نشود ، آن‌گاه در چنان محل امنى ، مدرسه‌اى براى رهبران آينده ايجاد كنند و افراد ممتازى از نسل جديد كشورهاى اسلامى را ، كه اميد خير و صلاحى در آنها باشد انتخاب كنند و سپس آنها را مطابق برنامه صحيحى تربيت كنند و براى رهبرى و اصلاحات آينده ، آماده سازند و گفت : « شايد 10 سال بگذرد كه فلان عدّه از شاگردانى كه پيرو ما باشند و وطنشان را دوست داشته باشند و براى انجام اصلاحات مطلوب ، تربيت شده و دين را شناخته باشند ، به بهترين وجهى آمادهء اقدام و عمل گردند » ؟ . . . مرحوم سيّد اين نظر را پسنديد و چون احساس كرد كه در طرح اين پيشنهاد ، حس سلامت جويى و بدبينى نسبت به وضع حاضر غلبه دارد ، به شيخ گفت : « لابد بدبين و نوميد هستيد ؟ » آن‌گاه مسير خود را كه عبارت از نشر روزنامه‌اى به زبان عربى در « پاريس » بود ، كه از آن‌جا به همه كشورهاى اسلامى فرستاده شود ، تعيين كرد . برنامهء عمل بدين‌گونه طرح شد كه : بيان افكار معانى از سيّد باشد و تحرير و تنظيم مطالب از شيخ ! طولى نكشيد كه روزنامه « العروة الوثقى » به وجود آمد . ضمناً « ميرزا محمدباقر » مقالاتى را كه در جرايد خارجى راجع به جهان شرق درج شده بود ، ترجمه مىكرد و بر اين جريده مىافزود . بارى در سراسر كشورهاى اسلامى ، جمعيت‌هايى سرّى - وابسته به العروة الوثقى - به وجود آمد و اعضاى اين جمعيت‌ها ، افرادى بودند از مسلمانان تحصيل كرده و تربيت شده و نسبت به كيش اسلام ، به شدت علاقمند بودند . براى عضويت در اين جمعيت‌هاى سرّى و محرمانه قسم نامه‌اى تنظيم شده بود به اين شرح :