اجتماعى دست بردارند و در گوشه‌اى نشسته و انجام كارها را به امام زمان حواله دهند ! اصولًا امام موعود از افراد عاطل و باطلى كه به امور مسلمين اهتمام نمىورزند و يا صداى استغاثه برادر مسلمان خود را مىشنوند و به آنها يارى نمىرسانند و يا امكانات لازم را فراهم نمىآورند تا بتوانند به آنها يارى كنند ، بيزار است . به نظر ما مسلمانِ معتقد ، هميشه در كوشش و مجاهده است و هميشه براى خدا و در راه خدا كار مىكند ، به زندگى و آينده خوش‌بين و اميدوار است ، هميشه خواستار تعميم عدالت و امنيت اجتماعى ، بسط عدل و داد ، آزادى و برادرى ، مساوات و برابرى ، توسعه و نشر اساسى دين توحيد در تمام اجتماعات بشرى است . مسلمانِ معتقد ، چنين يقين دارد : تنها رژيم اجتماعى عادلانه‌اى كه جواب دهنده تمام خواسته‌هاى مشروع بشريت است و منصفانه‌ترين قوانين براى همه انسان‌ها ، « رژيم اسلامى » و « قانون الهى » قرآن است . روى همين اصل است كه مسلمان ، مىداند كه مجرى قوانين ، توسعه دهنده عدالت اجتماعى ، يعنى پيشواى بزرگ و مصلح جهانى ما ، مطلوب نهايى آحاد بشر خواهد بود و انديشه الهى ما تنها طرز فكر فراگير جهانى خواهد شد : « لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ المَشْرِكُونَ » . در اين باره « ماربين » ، مستشرق آلمانى در كتاب خود مىنويسد : « از جمله مسائل اجتماعى بسيار مهم كه هميشه موجب اميدوارى و رستگارى مىگردد ، همانا اعتقاد به وجود حجت عصرى و انتظار به ظهور اوست . چه شيعه را عقيده بر اين است كه انسان چون شب در بستر رود به اين اميد بايد بخوابد كه صبح چون از خواب برخيزد ، حجت عصر ظهور كرده در تأييد او آماده باشد و عقيده دارند كه همه مردم و دول روى زمين تابع و تحت حكومت آنها خواهند بود . گويا فرد فرد شيعه ، بىاستثنا شب كه در بستر مىروند به اميد ترقى و عالم‌گيرى مذهب و اقتدار خود ، صبح از خواب برمىخيزند . شيعه‌ها مجتهدين را نوّاب عام حجت عصر مىدانند . البته بر دانشمندان اجتماعى روشن است كه اگر هم‌چو عقيده‌اى در ميان فرد فرد ملتى گسترش يافته و رسوخ كند ، ناچار روزى اسباب طبيعى براى آنان فراهم خواهد آمد . يأس و حرمان ، عامل همه گونهّ نكبت و ذلت