گفتارى از ميخائيل نعيمه زندگى بزرگان زندگى بزرگان براى ما چشمهء زاينده‌اى از پند ، تجربه ، ايمان و اميد است كه هرگز خشك نمىشود . اين بزرگان ، همانند قله‌هاى مرتفعى هستند كه با شوق و سوز ، به‌سوى آنها مىرويم . مشعل‌هاى فروزانىاند كه تاريكىها را از پيش پاها و ديدگان ما بر طرف مىسازند و همين بزرگان هستند كه اعتماد ما را نسبت به خود ، زندگى و هدف‌هاى دور و سعادت‌بخش آن ، هميشه فزونى مىبخشند . و اگر اين بزرگان نبودند ، يأس و نوميدى در مبارزه با امور ناشناخته زندگى ، بر ما غلبه مىكرد و ما از مدت‌ها پيش ، پرچم سفيدرنگ تسليم را برافراشته و به مرگ مىگفتيم : ما اسيران و بندگان تو هستيم ، دربارهء ما هرچه مىخواهى ، بكن ! ولى ما حتى يك روز هم تسليم يأس و نوميدى نگشته‌ايم و هرگز هم نخواهيم شد ، زيرا پيروزى نهايى ، بنا به شهادت كسانى كه از ما هستند و پيروز شده‌اند و علىبن ابىطالب نيز از آنها بود ، از آن ماست . و با اين‌كه ميان ما و اين پيروزمندان كمى از زمان و مكان فاصله افتاده است ، آنها هميشه و در همه وقت با ما هستند . و هرگز نه زمان مىتواند صداى آنها را از گوش ما دور كند و نه مكان مىتواند سيماى درخشان آنان را از نظر ما محو سازد . بهترين شاهد بر صحت گفتار من ، همين كتابى است كه اكنون در دست