و هردو با هم مىايستادند و به خورشيد كه در دل آسمان شناور بود ، خيره مىشدند تا در نقطه‌اى از اين فضاى نامتناهى و عجيب قرار گيرد و اندكى مكث كند و سپس به‌سوى ديگرى از اين جهان هستى ناشناخته سرازير شود . عظمت على در روزگارى كه كودكى بيش نبود ، در او احساسى را بيدار مىساخت : احساسى عميق و عصيان‌آميز براى يارى نيكى و خير ، و فداكارىهايى كه بيشتر به معجزه شباهت دارد . از ريشه‌هاى علوى