كلمهء « قهرمان » روشن سازيم . قهرمان حقيقى ، مظهر و نمونه تخريب ، ويرانگرى و خونخوارى نيست ، چنين كسانى جنايتكاران خرابكارى هستند كه برخى از قلمهاى بىارزش به آنها لقب « قهرمان » داده‌اند . . . اين گونه افراد پست ، تنها به خاطر درندگى - كه بر دندان و چنگال تيز متكى است - شهرت دارند و آيين و « تمدن » آنها بر پايهء « درّنده خويى » استوار است . هدف ما از قهرمان كسى است كه تا حدّ امكان ، به انسان نيكى و زيبايى بخشيده باشد . بخش دوم ، زبان است . قبلًا گفتيم كه انسان نيازمند است كه آنچه در وجدان و ذهنش وجود دارد به وجدان و ذهن ديگران منتقل كند و براى بقاى خود با ديگران تفاهم داشته باشد . بنابراين زبان از لحاظ مادى و معنوى موردنياز است . هم ضرورت فردى دارد و هم از نهادهاى اجتماعى است . از آنجا كه زبان وسيله تعبير محتويات ذهن و وجدان و وسيله تفاهم ميان افراد بشر و ابزار پيوستگى و شناخت انسانها و گنجينه افكار و احساسات نسلها و پناهگاه علوم و ادبيات است و آنها را از نيستى و زوال حفظ مىكند ، پيوسته در حركت است به‌گونه‌اى كه با مرگ انسان مىميرد و با زندگى او زندگى مىكند ؛ و حالات زندگى زبان به موازات حالات زندگى انسان قرار دارد . بدين‌گونه ، زبان همچون فكر و وجدان ، از ضروريات زندگى انسان است . زبان براى جامعه ، همچون نور براى زمين است . زمين بدون نور ، در سياهيهاى شب ، غرق شده و شكلها و رنگهاى آن آشكار نمىگردد ، و در دامن خود اقتصاد و شعر و ساير هنرهاى زيبا را نمىپروراند . زبان براى جامعه ، همچون عطر و رنگ براى گل است .