سر بر تابند و خود را دچار انحطاط و بدبختى كنند . در اين باره تحت عنوان « على ( ع ) و عدالت عمومى جهان هستى » فصلهايى آورده‌ايم كه مىتوانيد به آنجا مراجعه كنيد . كسى كه صاحب چنين عقيده‌اى است ، دوست صلح و مخالف جنگ است . مگر اينكه جنگ به خاطر يك هدف انسانى و اجتماعى ضرورت پيدا كند . صلح دوستى او نتيجه منطقىِ مفهومى است كه از جامعه برداشت مىكند . او خطر جنگها را در مىيابد و مىداند كه فرزندان آدم و حوا ، در صحنه مخوف جنگ ، از هيچ جنايتى باك ندارند . فرزند ابوطالب موضع خود را از لحاظ عقل و دل و شرافت انسانى روشن نموده است و دعوت او به صلح ، به منزله يك مبداء كلى در تاريخ عرب - كه در عصر جاهليت ، جنگ‌طلبى آيين او بود است كه خير و سعادت مردم را مىخواهد . در قرآن كريم ، صلح دوستى از كارهاى الهى و جنگ‌طلبى نامعقول و از كارهاى شيطانى است . در سوره بقره مىفرمايد : « اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! همگى به صلح داخل شويد و گامهاى شيطان را دنبال نكنيد كه او دشمن آشكار شماست . » « 1 » براى اينكه موضع على ( ع ) را در اين زمينه دريابيد ، به فصل « جنگ و صلح » در همين كتاب مراجعه كنيد . يكى از مظاهر انسانى و عميق شخصيت عربى ، كه مظهر آن فرزند ابوطالب است ، همان تسامح مذهبى است كه همواره مورد توجه او بود . اين مسامحه ، تحت تأثير هيچ يك از عادات و عرفيات زمان قرار نمىگرفت . تاريخ عربى - به‌طور نسبى با چنين مسامحه‌اى در

--> ( 1 ) بقره ( 2 ) آيه 208