شد كه كشتن حسين ( ع ) را به عهده گرفت و وقاحت و پستى او به بدترين شكل ممكن بعد از كشته شدن حسين ( ع ) به اثبات رسيد . شمربن ذىالجوشن ، در پستى كمتر از رئيس خود عبيدالله بن زياد نبود . از ويژگيهاى او اين است كه به همه مردمان پاك‌سرشت كينه و دشمنى داشت و روش پست او در انتقامجويى ، علتى جز وحشيگرى ذاتى او نداشت ! اين موجود وحشى ، عده‌اى از فرزندان خاندان ابوطالب را با لب تشنه به قتل رساند ، در حالى كه آب در مقابل چشمانشان جارى بود ! او همچنين به سپاه خود دستور داد تا بدن حسين ( ع ) را پايمال سم اسبان سازند ، تا به قرارى كه بين او و ابن‌زياد بود كه بدترين جنايات را نسبت به فرزند علىبن ابيطالب ( ع ) انجام دهند ، عمل نمايد . بدين ترتيب اسبهاى خود را بر روى بدن امام حسين ( ع ) تازاندند ، تا اين كه سينه و پشت امام ( ع ) را كه لباسهايشان از ضربات شمشير دريده بود ، لگدكوب كردند . به دستور شمر ، به محض بيرون آمدن كودكى از خيمه‌هاى امام حسين ( ع ) اسب سواران بنىاميه مىدويدند و او را با نيزه و شمشير ، قطعه قطعه مىكردند . درباره « حصين بن نمير » چه بايد گفت ؟ هنگامى كه عطش حسين ( ع ) در كربلا شدت گرفت و آن موقعى بود كه او را از آب ، منع كرده بودند . حضرت به نزديك آب فرات كه در مقابلش بود رفت ، تا تشنگى خود را بر طرف سازد اما حصين بن نمير تيرى به سوى حسين انداخت كه در دهان او جاى گرفت و دهانش را پر از خون كرد . حصين ايستاده بود و به شيوهء وقيحانهء ستمگران ، اين صحنه دلخراش را تماشا مىكرد و با صداى بلند مىخنديد و قهقهه مىزد ! از جمله مزدوران بنىاميه ، عمربن سعدبن ابى وقاص است كه از