پىدرپى و به‌هم پيوسته‌اى داشته‌اند كه هدف آن‌ها پيشرفت و بزرگداشت مقام انسان و تحكيم و تثبيت تاريخ تمدن و سپس پيشبرد مجدد آن بود . براى ما اعراب ، مانند ديگران ، صفحات درخشان و پرارجى در تاريخ اين انقلاب‌هاى سودمند وجود دارد . اما در تاريخ گذشته ، ظهور اسلام بزرگترين اين نهضت‌ها و انقلاب‌هاست كه به‌وجود آمد تا مرحله‌اى از تاريخ را پايان بخشد و دوران جديدى را آغاز نمايد و چنان كه اسلام انقلابى برضد جامعه جامد جاهليت بود ، وجود على بن ابيطالب نيز انقلابى بر ضد گروهى بود كه مىخواستند از آن هدف‌هاى پاك و نيكوى اجتماعى كه اسلام به‌خاطر آنها به‌پا خاسته بود ، منحرف گردند . پس در واقع على پس از محمد بن عبدالله ، نماينده و سمبل اين انقلاب ، تعيين‌كنندهء اصول و قوانين آن ، روشن سازندهء هدف‌هاى آن و كوشنده در راه بسط و عمومى ساختن آثار آن بود . در تاريخ عرب ، گروه كثيرى در راه على گام برداشتند و گروه زيادى هم با آن به مخالفت پرداخته و بر ضد آن برخاستند و از كسانى كه تا حدود وسيعى از راه و روش على به‌طور جدى الهام گرفتند على بن احمد يكى از فرزندان امام حسين و يكى از بزرگان انقلابيون آزاد در تاريخ است . اين على بن احمد همان كسى است كه انقلاب مشهور سياهان را رهبرى كرد « 1 » و بدين وسيله مىخواست بردگان را به

--> ( 1 ) . پدر وى محمد نام داشت و او را على بن محمد مىخوانند . وى در قريه « ورزنين » در اطراف تهران به‌دنيا آمد و از اولاد امام حسين ( ع ) بود . جد مادرى وى محمد بن حكيم همراه زيد بن على ابن حسين بر ضد خليفه اموى ، هشام بن عبدالملك قيام كرد ولى آن‌گاه كه انقلابى بزرگ زيد كشته شد فرار كرد و در قريه ورزنين نزديك شهر رى مخفى شد ، جد پدرى وى هم مردى از طالقان بود . . . انقلاب على بن محمد ( 255 - 270 ه ) كه داراى عوامل عقيدتى و اجتماعى بود ، يكى از انقلاب‌هاى اجتماعى اسلامى در تاريخ ثبت شده است . براى آگاهى كامل از تاريخ اين انقلاب به كتاب‌هاى : ثورةالزنج ، تأليف دكتر فيصل السامر ، چاپ بغداد ( 1954 م ) و ثورةالزنج و قائده‌هاى على بن محمد ، تأليف احمد سهيل علبى ، چاپ بيروت ( 1961 م ) مراجعه شود