زيرا ملتى كه عظمت خود را از چهارده‌قرن پيش توانسته است با مردى مانند علىبن ابيطالب و سپس با گروهى از مردم ، چون شاگردان وى ، و ياران وى ، نشان دهد ، ملتى است كه امروز ، در عصر دست‌يابى به فضا نيز مىتواند همراه با كاروان سريع تمدن پيش برود و حتى كاروان را از پيشينهء پرافتخار خويش روشنى بخشد . * * * بر همه اينها بايد دو چيز را افزود : نخست آنكه : هريك از ملل جهان به بزرگان و قله‌هاى افتخارآميز در صفحات مخصوص خود ، از تاريخ واحد انسانيت ، نظر مىكند و سپس موقعيت هركدام را روشن نموده و در جاى مخصوص خود ثبت مىكند و از همهء آنها ، عبرت و نيرو مىگيرد . . . و سپس به‌ترتيب و تدريج به ارزيابى بزرگان و افتخاراتى كه در مرتبه پائين‌تر از آنها قرار دارند پرداخته و همچنان پيش رفته تا در حدود امكان خود ، از حوادث و رويدادهاى تاريخ و رفتار قهرمانان و بزرگان واقعى بهره‌بردارى نمايد و از آنها پشتيبان و نيرويى نو ، براى راه جديد به‌دست آورد . ولى بايد پرسيد كه چرا ما اين‌چنين نكنيم ؟ و چرا بزرگان بلندمرتبهء خود را پس از موازنه و مقايسه ، در كنار مفاخر و بزرگان قرار ندهيم ؟ در حالىكه داستان تاريخ ما يكى است و بزرگان همه ما ، از آن همه ما است ! دوم آنكه : علىبن ابيطالب از آن افراد بىنظير و نادرى است كه اگر حقيقت و واقعيت آنان را ، دور از سطح تقليدى كه ما براساس آن رجال و تاريخ خود را تجزيه و تحليل مىكنيم ، بشناسيد ، خواهيد ديد