مهربان باشد و بر زورمندان سخت بگيرد و از هيچ زورگويى نهراسد و از جاى تكان نخورد . . . » . بدين ترتيب ، امام على صلح را دوست مىدارد و به آن امر مىكند و از جنگ بيزار است و از آن نهى مىنمايد و به آن روى نمىآورد ، مگر آنكه جنگ به‌سراغ او آيد و اصرار ورزد ! و مهربانى و نيكى در جلوگيرى از آن ، كارگر نشود . او اگر مىجنگيد ، سعى مىنمود كه تعداد تلفات زياد نشود و به‌خاك افتادگان پيكار ، فراوان نباشند ، و تا آنجا كه مىتوانست ، مىبخشيد و عفو مىنمود ، و چه بسيار كه امكان انتقام مىيافت ولى عفو مىكرد . و سپس براى غالب و مغلوب ، هر دو ، دلسوزى مىنمود و او اگر از جانب دشمن به‌صلح خوانده مىشد با خوشنودى و گشاده‌رويى آن را مىپذيرفت و شادباش مىگفت : « زيرا كه در صلح آسودگى براى سربازان و راحتى از غم و اندوه براى مردم ، و امنيت براى كشور وجود دارد » . و او ، اوامر و دستورهاى فراوانى به فرمانداران و سرداران سپاهش مىفرستاد و به‌آنها سفارش مىكرد كه همگى اين راه و روش را پيش بگيرند ، و اين به موازات سفارش‌ها و توصيه‌هاى وى در اين زمينه بود كه احمقانه نجنگند و مانند سرداران و جنگجويان دوران قديم شمشير را به‌سرعت و به‌آسانى و سادگى بيرون نكشند و به‌كار نبرند . و در اين باره مىگويد : « دست‌ها و شمشيرهاى خود را به هوادارى زبان‌هايتان ، به‌حركت در نياوريد » و باز مىفرمايد : « من كسى را به‌خاطر سوءظن ، كيفر نمىدهم » و : « من با دشمن نمىجنگم تا بر او اتمام حجت كرده باشم ، اگر توبه كرد و برگشت ، از او مىپذيريم و اگر فقط تصميم به جنگ بر ضد ما داشته