به‌خوبى مىداند كه صلح ديوار بزرگ و دژ مستحكمى است كه انسان را از هر گزندى ، مصون و محفوظ مىدارد . على بن ابيطالب مردم را مخاطب قرار داده و مىگويد : « خداوند شما را بيهوده خلق نكرده است » پس از نظر على ، خداوند مردم را براى چه آفريده است ؟ او خود به اين سؤال ، پاسخ داده و مىگويد : « خداوند شما را پناهگاهى در روى زمين و آرامش و امنى براى خلق آفريده است . . . با مهر و مودت شما را دور هم گرد آورده ، پس نعمت و آسايش بال‌هاى بزرگوارى خود را بر روى شما گسترده و نهرهاى خود را براى شما روان ساخته است » ! پس در مذهب على ، مهر و مودت نعمت هستى براى مردم است . و اكنون به شراره و پرتوى از گرمى و محبت بزرگ را كه در قلب على بن ابيطالب جاى داشت - و در آن هنگام كه از صلح و دوستى سخن مىگويد بر زبان وى جارى مىشود - بنگريد ، او مىفرمايد : « خداوند پيوند دوستى را در بين آنان تحكيم بخشيد كه در سايه آن راه مىروند و در پناه آن به‌سر مىبرند . و آن نعمتى است كه هيچكس ارزش آن را نمىداند ، زيرا كه قيمت آن از هر چيز مهم و گرانبهايى ، بالاتر و گرانتر است » . پس اگر صلح بين ملت‌ها موجب اين چنين نعمتى گردد ، مردم براى چه با همديگر كينه و دشمنى مىورزند و از يكديگر مىگريزند ؟ به اين سخن گرم كه از قلب على بيرون مىآيد ، گوش كنيد : « اى انسان ! چه چيز تو را به تباه‌كردن و نابود ساختن خويشتن مأنوس ساخته است ؟ آيا از اين خواب ، بيدار نخواهى شد ؟ » . گفتار و كردار على در زندگى ، در تقبيح دشمنى و جنگجويى و كشتار ، و تحسين صفا و دوستى و برادرى ، و همچنين تعاون و