را مىپيمايد ! امام در توصيف و بيان گوشه‌اى از وضع مردم دوران خود چنين مىفرمايد : « چه بسا رنجبرى كه از ميان رفته و چه‌بسا زحمتكشى كه زيان برده است و شما در روزگارى واقع شده‌ايد كه خير و نيكويى به آن پشت كرده و شر و بدى به آن رو آورده و اهريمن در نابودى و تباه‌ساختن مردم طمع افزوده است . به مردم هرجا كه خواهى نظرى كن ! ، آيا جز فقير و بينوايى كه از بىچيزى رنج مىبرد ، يا توانگرى كه بر نعمت خداوند كفران مىكند ، و يا بخيلى كه حق خداوند را نداده و در افزايش مال خود مىكوشد ، كس ديگرى خواهى ديد ؟ اين نيكوكاران و نيكان و آزادگان و شايستگان شما كجا رفتند ؟ و كجا هستند پرهيزكاران در داد و ستد و پاكيزگان در رفتار و كردار ؟ » آرى ، على با فكر صائب و فطرت سالم و اخلاق بزرگ خود دريافته بود كه هر نظامى كه هدف آن رفع نيازمندى از توده مردم و همه افراد نباشد ، كوچكترين ارزشى ندارد . و هر قانونى كه تفاوت و اختلاف طبقاتى غلط را از بين مردم جامعه برندارد ، پوچ و كشنده است . و آن سنت‌هاى اجتماعى كه جامعه‌هايى به‌وجود مىآورند كه در آنها گروه‌ها و طبقه‌هايى از مردم شكار و قربانى آن طبقه كوچك مىگردند كه خود را « اشراف و بزرگان » ناميده‌اند و با كمال وقاحت و بىشرمى و تبهكارى به غارت حقوق و ثروت و ارزاق ملت مىپردازند ، آنها ، سنت‌هاى وقيح و تبهكارانه‌اى بيش نيستند و : « فجور و تبهكارى - چنان كه على مىگويد - پناهگاه و دژ پستى است كه مردمان خود را حفظ نمىكند و آن كس را كه به آن پناه ببرد ، ايمن نمىسازد » .